kΙnΙmatoγRαΦiStaS

κατάληψη 14-17/12

2010-12-14T17:40:00.000+02:00

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

ΟΤΑΝ Η ΑΔΙΚΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΟΜΟΣ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΝΑΓΚΗ

Μια επίθεση χρόνων, χωρίς προηγούμενο στην μεταπολιτευτική ιστορία, κορυφώνεται μέσα στο, γόνιμο για το κεφάλαιο, καταστροφικό για μας, περιβάλλον της κρίσης.

Την Τρίτη 14 Δεκεμβρίου κάθε κοινωνικός αγώνας ακυρώνεται στη Βουλή με την ψήφιση της κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων.

Τον Γενάρη ιδιωτικοποιείται η Παιδεία, επιβάλλοντας δίδακτρα στους φοιτητές

Είναι η ιστορική στιγμή που ο καπιταλισμός ετοιμάζεται να ρίξει την ταφόπλακα, πρώτα υποτιμώντας και στη συνέχεια ιδιωτικοποιώντας, Υγεία, Παιδεία, Ασφάλιση και κάθε, μη κερδοφόρο, κοινωνικό δικαίωμα.

Με την τεράστια απεργία στις 5 Μάη, τους αγώνες σε όλη την Ευρώπη, στη Γαλλία, στη Βρετανία και αλλού, οι αγωνιζόμενοι γυρίζουν την πλάτη στο επίσημο πολιτικό σκηνικό, δείχνουν την οργή και τη διάθεση για αγώνα ανατροπής της σημερινής άθλιας κατάστασης. Η οργή και η αγανάκτηση ας γίνει δράση και αντίσταση.

Ως εκ τούτου ο φοιτητικός σύλλογος του τμήματος κινηματογράφου αποφάσισε (με απόλυτη πλειοψηφία στην συνέλευση της 29/11/2010, και ως ελάχιστο πρώτο βήμα) την κατάληψη του τμήματος από την Τρίτη 14 Δεκεμβρίου ημέρα ψήφισης του αίσχους στη Βουλή ως και την Παρασκεύη 17/12. Συμμετέχουμε και στηρίζουμε κάθε αγωνιστικό κάλεσμα και δράση του εργατικού κινήματος όχι μόνο την Τετάρτη 15 Δεκεμβρίου ημέρα της πανευρωπαϊκής απεργίας αλλά και όλες τις επόμενες μέρες που θα έρθουν.

Καλούμε σε ανιδιοτελείς αγώνες διαρκείας και νέες μορφές πάλης από τη βάση που θα γενικεύονται σε έναν πανκοινωνικό πανεργατικό ξεσηκωμό αλληλεγγύης και σύγκρουσης. Γιατί αυτό που πραγματικά τρέμουν και φοβούνται όλα τα κρατικά, κομματικά, κυβερνητικά, κρατικο-συνδικαλιστικά επιτελεία είναι ο ακηδεμόνευτος και χειραφετημένος εργαζόμενος λαός.

Χρειαζόμαστε έναν μαζικό ξεσηκωμό, έναν διαρκή αγώνα όλων των «από κάτω» για να τους διώξουμε και να μην έρθουν άλλοι, ίδιοι και χειρότεροι. Να τον οργανώσουμε παντού, συμμετέχοντας μαζικά σε γενικές συνελεύσεις, επιτροπές και δράσεις που θα έχουν σα στόχο την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση.

Για την αλληλεγγύη δίχως έδαφος προς την υπεράσπιση και εγκαθίδρυση της κοινωνίας των ίσων, απέναντι σε κάθε εχθρικό κοινωνικό και ταξικό συμφέρον, να απαιτήσουμε τον κλεμμένο πλούτο και το χρόνο μας.

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

Η ανακοίνωση των δράσεων της κατάληψης θα γίνεται μέσα απο το yahoogroups,το blog των kinimatografistas.blogspot.com και το cineforum.

Επόμενη συνέλευση Παρασκευή 17/12 13:30 στο κτίριο της Σταυρούπολης. Εξ' αναβολής την Τρίτη 21/12 την ίδια ώρα.

Συνάντηση κατάληψης Τρίτη 14/12 09.00 στο κτήριο της Σταυρούπολης και συντονιστικό κατάληψης στη συνέχεια.

Συζήτηση “Κρίση, Ταξική Πάλη και Αναδιάρθρωση στα πανεπιστήμια” Πέμπτη 16/12, απόγευμα σε ώρα που θα ανακοίνωθει.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

2010-12-14T16:52:00.000+02:00

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Σήμερα πραγματοποιήθηκε συντονιστικό στο κατειλημένο τμήμα και, εκτός από άλλες δράσεις (πανό, τρυκάκια, διαχειριστικά) βγήκε το εξής πρόγραμμα (όλα στο κτίριο της σταυρούπολης):

Τετάρτη 15 Δεκεμβρίου_
Συμμετοχή στις πανεργατικές πανευρωπαϊκές κινητοποιήσεις, όπως αποφασίστηκε από τη συνέλευση του φ.σ. της 13 Δεκέμβρη.

Πέμπτη 16 Δεκεμβρίου
10:30, σταυρούπολη_ Συντονιστικό (απολογισμός πορείας, οργάνωση χώρου για συζήτηση, κ.ά)
13:30, σταυρούπολη_ Ανοιχτή συζήτηση 'Κρίση, ταξική πάλη και αναδιάρθρωση στα πανεπιστήμια'. Ακολουθεί αναλυτική πρόσκληση.

Παρασκευή 17 Δεκεμβρίου
10:30, σταυρούπολη_ Συντονιστικό (απολογισμός κατάληψης, σκέψεις για το μέλλον)
13:30, σταυρούπολη_ Συνέλευση του φοιτητικού συλλόγου του τμήματος

ΕΝΟΣ ΕΞΑΜΗΝΟΥ ΣΙΓΗ

2010-12-04T12:47:00.005+02:00

Το κείμενο της κατάληψης στο κινηματογράφου (κράτησε ως 23.02.09) που ανέλυε την εμπειρία μας για το Δεκέμβρη, με ημερομηνία Φεβρουάριος 2009. Έγινε αυτοέκδοση σε 100 αντίτυπα. Εκδίδεται επετειακά.

ΕΝΟΣ ΕΞΑΜΗΝΟΥ ΣΙΓΗ1

Κλείνοντας δύο μήνες κατάληψης μέσα σ’ ένα περιβάλλον ακούραστης κοινωνικής και πολιτικής ανησυχίας αισθανθήκαμε την ανάγκη να καταθέσουμε έναν απολογισμό χάρη καταγραφής και περισυλλογής. Το εγχείρημα βαρύ, το αποδίδουμε ανολοκλήρωτο.

ΓΕΓΟΝΟΣ

Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008: Ένας έφηβος, ο δεκαπεντάχρονος Αλέξης Γρηγορόπουλος, πέφτει νεκρός από τα πυρά του κρατικού-ειδικού-φρουρού Επαμεινώνδα Κορκονέα.

ΕΞΕΓΕΡΣΗ

Σχεδόν ταυτόχρονα και σ’ όλες τις πόλεις της χώρας ξεσπούν συγκρούσεις οι οποίες συγκεντρώνουν την προσοχή τους στις δυνάμεις καταστολής και ελέγχου, σε κυβερνητικά κτίρια, καταστήματα πολυεθνικών και τραπεζών. Οι συγκρούσεις διαρκούν δύο εβδομάδες, σε πανελλαδική κλίμακα, με πορείες, δράσεις, παρεμβάσεις, καταλήψεις, συνελεύσεις και οι συνέπειές τους είναι πολλές και διάσπαρτες για τον επόμενο χρόνο.

Εντωμεταξύ, θεσμικά μμε και πολιτικοί, μετά από ένα τριήμερο παραληρηματικής αμηχανίας, προσπαθούν να ανιχνεύσουν τα αίτια της εξέγερσης και να διακρίνουν την κοινωνική-πολιτική ταυτότητα των εξεγερμένων καθώς και τα χαρακτηριστικά τους. Αδυνατούν ν’ αντιληφθούν πώς τέτοια φαινόμενα τυφλής βίας και ανυπακοής απολαμβάνουν τέτοιας ευρείας κοινωνικής αποδοχής. Είναι εξάλλου ιδιότητα των εξεγέρσεων της βάσης να δημιουργούν μία ηθικού τύπου αποκάλυψη στους κρατούντες.

ΟΙ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟΙ ΔΕΚΤΕΣ ΤΗΣ ΕΝΤΟΛΗΣ ΚΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ

Και καθώς τα μμε απεδαφώνουν αυτήν την εξέγερση, αιτιολογώντας, αποδομώντας τα ουσιαστικά κίνητρα που μας κατέβασαν στους δρόμους, αμελούν σίγουρα να κάνουν μια αναλυτική και στο σύνολό της πολιτική και κοινωνική επισκόπηση. Κοιτάζοντας πανοραμικά την κατάσταση θα αναγκάζονταν να παραδεχτούν ότι αποκαλύπτονται τα επιδημικά συμπτώματα μιας ζωής σε αποσύνθεση.

Θα έφτανε τα μμε να ανέτρεχαν στις πρόσφατες ‘μεταρρυθμίσεις’ στο ασφαλιστικό, τα εργασιακά και την παιδεία, στις δολοφονίες εργατών, καθώς και στις κρατικές προσπάθειες αναγωγής του πολιτισμού σε προϊόν τουριστικής εκμετάλλευσης. Θα παραδέχονταν ότι η γενιά των τετρακοσίων ευρώ και της ημί-απασχόλησης, αναγκαστικά εξελίσσεται, ήδη από τα πανεπιστήμια, στη μεγάλη βάση των συμβασιούχων ομήρων, χωρίς δικαιώματα στην απεργία και την έμπρακτη ρήξη με την εργοδοσία. Μ’ αυτό τον τρόπο θ’ αντιλαμβάνονταν ότι επιτεθήκαν οι άρρητες επιθυμίες μας ενάντια σε μια παγκόσμια πολιτική του συμφέροντος, η οποία μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα και χωρίς την ουσιαστική συγκατάθεση της κοινωνίας βάζει χέρι σε κοινωνικές κατακτήσεις που κερδίθηκαν μέσα από μακροχρόνιους και αιματηρούς αγώνες, αδιαφορώντας για την ζωή των εργατών-εργαζομένων. Και μέσα από καταλήψεις και αγώνες μας αποκριθήκαμε αρνητικά, ενάντια στην εμπορευματοποίηση και την τυποποίηση της παιδείας και του πολιτισμού, που διαιωνίζουν τα status quo της ανισότητας, εξοπλίζοντας το υλικό, ανθρώπινο και ιδεολογικό οπλοστάσιο της ολιγαρχικής δημοκρατίας, πολλαπλασιάζοντας τις τάξεις των homo sacer, καίγοντας τα κεφάλια μας. Και συνεχίζουμε να διεκδικούμε με πάθος την εργασία, την παιδεία και τον πολιτισμό να μας τα προσφέρει μία κοινωνία που να αξίζει τα όνειρά μας για τον κόσμο.

Όλα αυτά θα θύμιζαν, σ’ όλους αυτούς τους ανιδιοτελείς υποτακτικούς της πληροφορίας και της εντολής, την χρόνια και πραγματική κρίση των διογκούμενων αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων και όχι αυτήν την νέας κοπής χειριστική ‘καπιταλιστική-χρηματιστηριακή’ κρίση που αναμασούν τα μίντια, για να ελέγξουν τις αντιστάσεις των ‘πληβείων’ στις ‘μεταρρυθμίσεις’. Πριν από την ‘κρίση’ αυτή, που στόχο έχει τους μισθούς μας, οι, δημιουργημένοι από τις τόσες κρίσεις πιο πριν, homo sacer2, πολλαπλασιάστηκαν και πιέστηκαν σε διάρκεια από την ‘απελευθέρωση των αγορών’ σε μια διαρκή επισφάλεια: κοινωνική απομόνωση, ακρίβεια, ενεργειακές φούσκες. Στους δρόμους του Δεκέμβρη αντισταθήκαμε στο δίπολο εντατικοποίηση-αποξένωση που θέλει τον άνθρωπο άτομο-καταναλωτή-εργαζόμενο-τηλεθεατή-ψηφοφόρο, ζωντανό-νεκρό, αναθέτοντας έτσι την διαχείριση των καθημερινών προβλημάτων του στους ειδικούς μεσάζοντες, ‘επαγγελματίες συνδικαλιστές’, πολιτευτές - τιμητές κινημάτων και δημοσιογράφους που, με το ‘πάτημα ενός κουμπιού’, κατασκευάζουν επίπλαστες συναινέσεις. Δείχνοντας συνειδητά την ανυπακοή μας απέναντι στον ατομικισμό του ο-σώζων-εαυτώ (στην κρίση)-σωθήτω, προτάξαμε την συλλογική επανοικειοποίηση της ζωής μας παίρνοντας τα πράγματα στα χέρια μας.

Θα έφτανε μια μικρή προσπάθεια της μνήμης για να ανασύρει τα απανταχού κρούσματα διαφθοράς˙ σαν ανταπόδοση στην τόση καθημερινή μιζέρια, πώς κυβερνάει η κοροϊδία: οι αποκαλύψεις για χρηματισμό των μεγάλων κομμάτων από πολυεθνικές, το ιδιοτελές τζογάρισμα του πλούτου των ασφαλιστικών ταμείων από μάνατζερς του κράτους, οι ‘βατοπαιδισμοί’ του βυζαντινού παρακράτους, είναι μόνο ο αφρός. Μέσα στο συνολικό κοινωνικό τοπίο η συνείδηση αυτού του χλευασμού θα επαρκούσε για να αντιληφθούν μίντια και θεατές τα κίνητρα της εξέγερσης του Δεκέμβρη. Ότι πράξαμε δεν ήταν τίποτα άλλο από την ανταρσία μας απέναντι στο κατεστημένο δίκτυο συμφερόντων, το συνώνυμο με το ελληνικό κράτος, το οποίο από ίδρυσής του έχει νομιμοποιήσει την πολιτική της διαφθοράς, της οικογενειοκρατίας και των πελατειακών σχέσεων, την εταιρία που νομοθετεί τα συμφέροντά της, μέσα στο τόσο λίγο για οποιαδήποτε ‘δημοκρατία’ κοινοβούλιο, σε ένα καθημερινό θέατρο ‘σκαιών’. Και απαιτήσαμε λαϊκά δικαστήρια.

Θα έφτανε, ακόμα, να ανατρέξουν, όλοι αυτοί οι πολιτικοί αναλυτές και οι αστυνομικοί συντάκτες, στις υποθέσεις των υποκλοπών και των απαγωγών, τη βίαιη καταστολή και τις παρακρατικές επιθέσεις σε μετανάστες και αγωνιζόμενους, καθώς και τη γενναιόδωρη συνδρομή της χώρας στους πολέμους των τελευταίων ετών, για να καταλάβουν ότι δηλώσαμε απειθαρχία απέναντι σε ένα κράτος- παρακλάδι μιας παγκόσμιας πολεμικής και κατασταλτικής μηχανής, η οποία διεξάγει πολύνεκρες στρατιωτικές ‘κρίσεις’ με σκοπό την επιβίωση και την κυριαρχία της, με τίμημα την ελευθερία μας. Καθώς η μηχανή αυτή νομιμοποιείται στις συνειδήσεις των λαών μέσα από ένα τρόμο-λαγνικό κυνήγι μαγισσών, νομιμοποιημένο από εθνικιστικά ιδεολογήματα οπλικών προμηθειών, δόγματα ασφάλειας, ‘πολέμους των πολιτισμών’ και θρησκευτικούς φανατισμούς, δεν μπορεί παρά να δηλώσαμε απείθεια και απέναντι σ’ αυτά. Και απέναντι σε όλους αυτούς τους πολέμιους της σκέψης και της ύπαρξης συναντηθήκαμε - ένα πλήθος εξορίστων.

Θα έφτανε να ανατρέξουν στην καμένη Ελλάδα του περυσινού καλοκαιριού, στις λεηλασίες των φυσικών πόρων, στα κατεστραμμένα ποτάμια, στο γκρίζο ουρανό της κάθε Πτολεμαΐδας, στα τόσα ατιμώρητα περιβαλλοντικά εγκλήματα που επιτρέπει η καπιταλιστική αρχή του ‘ο ρυπαίνων πληρώνει’. Ο κόσμος της κοινωνικής παραίτησης, της διαφθοράς, της καταστολής αντανακλά στο τοπίο: κάθε πράσινος τόπος που χάνεται είναι μια νησίδα που μας θυμίζει ελευθερία λιγότερη. Το τοπίο γύρω μας μουντό, κατεστραμμένο, οι υποσχέσεις του εξαντλημένες. Εξεγερθήκαμε απέναντι στην πολιτική που κόβει δέντρα με μηχανήματα ακονισμένα από το κέρδος, βασισμένη στην ανηλεή εκμετάλλευση της φύσης από τον άνθρωπο και που αναπόφευκτα οδηγεί στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο: αρνηθήκαμε να γίνουμε σκλάβοι στον πλανήτη που το κέρδος μόλυνε, και ανυπομονούμε να τον καθαρίσουμε.

Αν, μυθοπλαστικά μιλώντας, και σε μια στιγμή ελάχιστα πιθανής μιντιακής φώτισης, που θα ‘καιγε τους δέκτες απανταχού, βλέπανε όλα αυτά τα μμε, αρχικά θα αναγνώριζαν ότι πρόκειται όχι για ‘μεμονωμένα περιστατικά’, αλλά για ένα ενιαίο τοπίο καταστροφής στον κόσμο του κέρδους. Θα αναγκάζονταν, σα λογική συνέχεια, να διαπιστώσουν ότι κάθε αγώνας, κάθε υπόσχεση για το μέλλον ματαιώθηκε με τον πιο θρασύ και αδικαιολόγητο τρόπο. Και θα ήταν αδύνατον να μην εκθέσουν το τεράστιο παγκόσμιο κοινωνικό αδιέξοδο, στο οποίο και αυτοί οι δημοσιογράφοι έχουν βάλει το χέρι τους, και μάλιστα βαθιά, με ψέματα, βολικές απλουστεύσεις, άβουλες αποσιωπήσεις, διαπλοκές και θεαματικότητες, σαν τέλειοι καθρέφτες της εξουσίας.

Τα μίντια και οι εντολείς τους ήθελαν πάντοτε να αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα τμηματικά, αποκομμένα μεταξύ τους, ενώ εμείς τα ζούμε όλα μαζί. Εμείς δεν παρακολουθήσαμε και πολύ τα μμε˙ ίσα για να βεβαιωθούμε ότι εμμένουν στον προαιώνιο ρόλο τους: Αυτόν της κατασκευής υποταγής στα συμφέροντα που μας πολιορκούν. Γνωρίζοντας, δεν τα εμπιστευτήκαμε στιγμή.

ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΘΥΜΗΘΗΚΑΜΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ…

Παρά το γεγονός ότι οι διαδηλώσεις που ακολούθησαν την δολοφονία ήταν μαζικότατες, ο ‘λαός’ συνέχισε να παραμένει στον ατομικιστικό ρόλο του θεατή. Αυτό το κοινωνικό φαινόμενο το είχαμε ήδη παρακολουθήσει τα τελευταία δύο χρόνια κοινωνικής ήττας, όταν οι διεκδικήσεις για ασφαλιστικό και εργασιακά αντιμετωπίστηκαν από τους δικαιούχους όχι σαν απεργία αγώνα, αλλά σαν άτυπη άδεια, λίγη ξεκούραση μέσα στην εντατική παράνοια. Μπροστά στην άλωση της καθημερινότητας, της οποίας όλα αυτά είναι απλές και λίγες εκδηλώσεις, δεν μπορούμε παρά να ακούσουμε την σιωπή του σώματος που όλα αυτά έχουν προκαλέσει. Αυτή η συλλογική σιωπή, που θυμίζει μάζα, διαγράφει ένα μάλλον σκοτεινό μέλλον: Μεσούσης της κρίσης, δεδομένου του διαφαινόμενου νέου κύματος μέτρων ενάντια στη ζωή (νέοι τρομονόμοι, παρέμβαση στις εργασιακές σχέσεις και δικαιώματα κ.ο.κ.), χωρίς συμμετοχή οι αγώνες έχουν προδιαγεγραμμένες ακόμα περισσότερες σκοτεινές μέρες. Είναι δεδομένο: αν η πλειοψηφία κατέβαινε στο δρόμο, όχι μόνο η εξέγερση, αλλά και ολόκληρη η ζωή μας θα ήταν εντελώς διαφορετική.

Αν και ο ‘λαός’ δεν κατέβηκε στο δρόμο, σίγουρα έδωσε την σιωπηλή του συγκατάθεση. Αρχικά, γιατί ζει καθημερινά όλα όσα οι δημοσιογράφοι αποκρύπτουν στις ειδήσεις σαν συνολική πραγματικότητα: Ζει καθημερινά στο σώμα του την πληγή που έχει φέρει η διαρκής ‘συνεργία του κράτους με τους μηχανισμούς κοινωνικής ανισότητας’. Στη συνέχεια γιατί κάθε ‘νοικοκύρης’ είχε τουλάχιστον έναν δικό του άνθρωπο στο δρόμο. Και όλοι αυτοί οι άνθρωποι που βγήκαν στο δρόμο δεν είχαν κανενός είδους ενιαία ταυτότητα ή ‘αιτήματα’: Ήταν το ‘πλήθος’3 που έκρυψε το πρόσωπό του για να δούμε τη στάση του, και έθεσε σε εφαρμογή μία αυθόρμητη κίνηση αυτό-ρύθμισης της κοινωνικής δικαιοσύνης, απέναντι στον φόβο που παράγει η καθημερινή έννομη τάξη της ανισότητας.

Έτσι, στρατηγικά και μελετημένα, η κρατική καταστολή οργανώθηκε κυρίως ενάντια στα πιο αδύναμα και πολιτικά εκτεθειμένα κομμάτια της κοινωνίας: ανήλικα παιδιά, μη-οργανωμένοι συμπαθούντες, μετανάστες, ένιωσαν στο σώμα τους τις μεθόδους συναίνεσης της δημοκρατίας. Με βία, χημικά απαγορευμένα από τη συνθήκη της Λωζάνης, συλλήψεις στο σωρό, όσοι δεν ήταν ήδη συνηθισμένοι σε αυτές τις παλιές τακτικές έτρεξαν φοβισμένοι σπίτια τους ή σε ηπιότερες μορφές διεκδίκησης (που σαράντα χρόνια τώρα μας έχουν φέρει εδώ). Για μας όλοι οι συλληφθέντες της εξέγερσης είναι κοινωνικοί αγωνιστές˙ όχι μόνο η δίωξή τους είναι απόδειξη κοινωνικού ολοκληρωτισμού αλλά και αξιώνουμε να τους δοθεί κοινωνική σύνταξη.

Σαν γνήσιο κομμάτι της κατασταλτικής μηχανής τα μμε εξαπόλυσαν μιντιακούς στρατιωτικούς νόμους, στην προσπάθειά τους να πείσουν, από τη μία τους γονείς να απαγορέψουν στα παιδιά τους (το πιο αυθόρμητο και υγιές κομμάτι του δεκέμβρη) να κατέβουν στο δρόμο, και από την άλλη τους ‘ειρηνικούς διαδηλωτές’ να καταστέλλονται από το φόβο μιας πιθανής παρέμβασης των δυνάμεων καταστολής και να στρέφονται εναντίον των πιο συγκρουσιακών τάσεων, θεωρώντας τους υπαίτιους για την επιθετική στάση των μπάτσων.

Και βλέποντας για μια φορά ακόμη τη βία να θεαματικοποιείται, τόσο τη θεσμική βία των δυνάμεων καταστολής όσο και την κοινωνική αντιβία των εξεγερμένων, διαπιστώσαμε κάποια πράγματα: Αρχικά, για να είμαστε ξεκάθαροι, εμείς είδαμε το πλήθος να απαλλοτριώνει αυθόρμητα το κρατικό μονοπώλιο της βίας. Κατά δεύτερον, ο τρόπος με τον οποίο τα καθεστωτικά μέσα συνηθίζουν να προβάλλουν τις συγκρούσεις, καθώς και η σημασία που αποκτούν μέσα από τον παραμορφωτικό τους φακό, τις καθιστά αναπόφευκτες. Αν και οι συγκρούσεις προβάλλονται σαν ‘μπάχαλα’, ένα σκοτεινό υπερθέαμα αποκομμένο από τα κοινωνικά κίνητρα και τις συνθήκες που το δημιούργησαν, από τη άλλη, καμιά πορεία δεν προβάλλεται από τα μμε αν δεν έχουν λάβει χώρα μεγάλης έκτασης επεισόδια. Σ’ αυτήν την ιδιαίτερη αντιφατική συνθήκη η κοινωνική αντιβία φετιχοποιείται εκατέρωθεν- όχι αναίτια.

ΣΤΟΧΟΙ ΚΑΙ ΕΠΙΔΙΩΞΕΙΣ Ή ΑΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΑΠΕΙΘΑΡΧΙΑ;

Όσο πολλαπλά ήταν τα κίνητρα και οι ταυτότητες, τόσο πολλαπλές ήταν και οι ανάγκες των όσων συμμετείχαν στην εξέγερση. Σαν παλιό ιστορικό χαρακτηριστικό, ενιαία αιτήματα δεν υπήρξαν. Μόνη κοινή συνισταμένη η, περισσότερο ή λιγότερο συνολική, άρνηση απέναντι στην παρούσα τάξη πραγμάτων4, της κακιστοκρατίας και της καταστολής, που εκφράστηκε με την απειθαρχία στον μιντιακό στρατιωτικό νόμο: το πλήθος που δεν έμεινε σπίτι του. Οι άνθρωποι που βρεθήκαμε στον δρόμο κοιταχτήκαμε πάνω στη βάση μιας κοινής υπόθεσης: ο λόγος αυτής της κοινής υπόθεσης διατυπώθηκε στις πράξεις μας, πράξεις που είδαν τα μμε και απέκρυψαν και πράξεις που δεν είδαν: λαϊκές συνελεύσεις, πορείες ωρών σε γειτονιές, καταλήψεις προς κάθε κατεύθυνση, παρεμβάσεις κάθε είδους στα μμε, επιθέσεις σε πολυεθνικές, τράπεζες, εταιρίες ενοικίασης ανθρώπων, και α.τ. Όσοι συμμετείχαν αναζητούσαν έναν κοινό τόπο με περισσότερη επαφή, δράση, πρωτοβουλία, ζωή.

ΚΑΠΟΥ ΜΕΣΑ Σ’ ΟΛΑ ΑΥΤΑ: ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Το τμήμα κινηματογράφου είναι ένα ταπεινό παράδειγμα της κοινωνίας που το έφτιαξε. Γεννήθηκε και ζει ως σήμερα μέσα στην κρίση αυτής της κοινωνίας. Η διακοπή της αναγκαίας για τη λειτουργία του χρηματοδότησης, είναι ένα από τα δεκάδες ανάλογα παραδείγματα του πολιτειακού αδιεξόδου σε κοινωνική αλληλεγγύη, παιδεία, υγεία, πολιτισμό. Πάνω του μπορεί να ανιχνευτεί κάθε ‘νόμιμη’ πληγή της σύγχρονης ελληνικής, και όχι μόνο, πραγματικότητας: η ψηφοθηρική διαπλοκή, η γενικευμένη αδιαφορία για την παιδεία και τον σύγχρονο πολιτισμό, ο νόμος πλαίσιο, η εργασιακή ομηρία των συμβασιούχων, οι τοπικιστικοί χειρισμοί, η τηλεοπτική οπτική των πραγμάτων, η ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής. Όλα αυτά μας πνίγουν καθημερινά.

Όλα μας τα προβλήματα είναι κοινά και γνώριμα σε κάθε συνειδητό φοιτητή οποιασδήποτε σχολής. Το γεγονός όμως ότι είμαστε σε μια νέα, καλλιτεχνική (συνεπώς παραγωγικά αδιάφορη στην παρούσα τάξη πραγμάτων) σχολή, πολλαπλασιάζει την ένταση των προβλημάτων αυτών. Αποπροσανατολισμένοι από τα όνειρα που είχαμε μπαίνοντας στη σχολή, απομονωμένοι από τον κινηματογραφικό χώρο (άραγε ενδιαφέρεται κανείς;), χωρίς κάμερα φιλμ˙ τα κέντρα ελευθέρων σπουδών παραμένουν κανόνας στον κλάδο μας. Οι συμβασιούχοι καθηγητές ανέχονται 350 ευρώ μηνιάτικο, στρώνοντας εδώ και χρόνια το έδαφος της εξάπλωσης της εκμετάλλευσης. Το περιεχόμενο του καταστατικού οδηγού σπουδών έχει πάει περίπατο: βυθισμένοι στην βαβυλωνία του χόλλυγουντ, της τι-βι, των πολυεθνικών, εγκλωβισμένοι στην ανιδεότητα των όσων σχεδιάζουν τις σπουδές μας, συχνά μοιάζει να σκοτώνουμε το χρόνο μας κυνηγώντας τη σπάνια πεταλούδα της ‘ελεύθερης γνώσης’.

Στις αίθουσες του τμήματος τριγυρνάμε διψασμένοι για πραγματική, ελεύθερη, ολόπλευρη γνώση σ’ ένα σύστημα που τη διαχειρίζεται με το σταγονόμετρο. Η ελληνική πολιτεία δεν είναι ικανή για ένα δημόσιο και δωρεάν τμήμα κινηματογράφου, όπως ακριβώς δε φαίνεται ικανή για μια Παιδεία (η μόνη με κεφαλαίο π) της ελευθερίας, της γνώσης, και της κοινωνίας (η σχολή καλών τεχνών ναυπλίου εξάντλησε το θέμα –με το κείμενο της κατάληψης στις 27 ιανουαρίου 2009- και επαυξάνουμε: αυτό που ζούμε είναι εκπαιδευτικά ιδρύματα για ένα κοινωνικό αλτζχάιμερ).

Από την άλλη και απέναντι σε όλα αυτά:

Η συλλογικότητα του φοιτητικού συλλόγου έχει κάποια μοναδικά χαρακτηριστικά, τα οποία, όπως είναι λογικό, διαφοροποιούν ριζικά τον τρόπο και τα μέσα του διαλόγου στις συνελεύσεις, Τα ενεργά μέλη δεν υπερβαίνουν τους εκατό, οι συνθήκες διαλόγου στις συνελεύσεις είναι άμεσο-δημοκρατικές, το ψηφοδέλτιο ενιαίο, ο διάλογος στα πλαίσια της λογικής και της ηθικής συνέπειας, μακριά από προκατασκευασμένα πλαίσια. Την ίδια στιγμή οι φοιτητές του τμήματος είμαστε μέλη της κοινωνίας μας και συνεπώς καθόλου διαφορετικοί από τους ανθρώπους άλλων συλλόγων και συλλογικοτήτων. Ζούμε και εμείς σε έναν κόσμο που περνάει κρίση και εν μέσω τόσων προβλημάτων νοιώθουμε και εμείς μόνοι και ανίσχυροι να τα υπερβούμε. Η εντατικοποίηση της ζωής μας προκειμένου να ανταπεξέλθουμε σε σπουδές και επιβίωση, η ιδρυματοποίηση των σπουδών μας, οι διαρκείς ήττες, μάς σπρώχνουν στη γωνία. Στο συντριπτικό μας ποσοστό δεν είμαστε από πλούσιες οικογένειες, δεν μας περιμένουν σίγουρες δουλειές, είμαστε ήδη βυθισμένοι στην κοινωνική αβεβαιότητα μαζί με την υπόλοιπη κοινωνία.

Παρόλα αυτά, με συνείδηση των αντιφάσεών μας και χωρίς μεσσιανικούς ηρωισμούς αγωνιζόμαστε (μάλλον γιατί μπορούμε να το κάνουμε). Πραγματοποιήσαμε καταλήψεις με μεγάλη διάρκεια στους δύο πρώτους γύρους της εκπαιδευτικής απορρύθμισης (της οποίας τις συνέπειες ζούμε πλέον καθημερινά), και σταθήκαμε μαζί στους αγώνες των εργαζομένων με καταλήψεις και ερευνητικές απεργίες αναγνωρίζοντας ότι οι διεκδικήσεις τους αφορούν το δικό μας μέλλον. Κάποτε φυσικά χάσαμε και το τραίνο των καταλήψεων, το περασμένου Μάη (΄08), για ένα ‘ραντεβού αγώνα’ τον Οκτώβρη του ’08 που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Μαθαίνοντας από το λάθος μας αυτό, καταλάβαμε ότι ραντεβού στον αγώνα δεν μπορούν να υπάρξουν, ότι ο αγώνας πρέπει να είναι διαρκής και να έχει κοινωνικό κόστος. Οι πραγματικές επιλογές έχουν πάντα ένα τίμημα και δεν είναι ώρα για τσιγκουνιές.

Μετά από συζητήσεις διάρκειας αρκετών μηνών τον Νοέμβρη του ’08 κατατέθηκε προς ψηφοφορία πρόταση ‘ανοιχτής’ κατάληψης (τουλάχιστον 1 μήνας αυτοδιαχείρισης του τμήματος) για την πενία σε παιδεία και πολιτισμό. Καθώς το εγχείρημα πλαισιωνόταν από ένα πλήθος δράσεων σε κλιμάκωση ώστε να είναι αποτελεσματικό, είχε σαν προϋπόθεση έναν ελάχιστο αριθμό δεσμευμένων, καθημερινά και σε πολύωρη βάση, παρόντων αγωνιζόμενων φοιτητών. Παρότι η ψηφοφορία της μαζικότατης συνέλευσης ήταν υπέρ της κατάληψης, δεν ‘υπέγραψε’ με την παρουσία του ο απαραίτητος αριθμός σταθερά ‘παρόντων’, οπότε η επιτροπή αγώνα απέσυρε την πρόταση μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες.

Όμως το παραπάνω εγχείρημα, ο διαρκής διάλογος που απαιτούσε σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα, δημογραφικά, ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του συλλόγου, είχαν δημιουργήσει τη θερμή βάση που είναι απαραίτητη σε κάθε αγώνα βάσης. Υπήρχε ήδη ένας κύκλος επαφών φοιτητών με αλληλέγγυους και μια βάση διαλόγου ικανή για την αυτοδιαχείριση του χώρου, στον βαθμό που αυτή επιτυγχάνεται.

Το σοκ μας από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου δεν είχε να κάνει με την έκπληξη, αλλά με την πραγμάτωση ενός προαναγγελθέντως εφιάλτη, μεσούσης της κρίσης. Οι πρώτες αποφάσεις του συλλόγου για κατάληψη ήταν ομόφωνες, πλατιάς συναίνεσης και με απόλυτο γνώμονα την κοινωνική δράση. Καταλάβαμε τον όροφο που μας αναλογεί στο κτίριο της Σταυρούπολης, στο χείλος της κατοικημένης ερήμου που λέμε Θεσσαλονίκη, για να απλώσουμε το λόγο της αντίστασης στις δυτικές συνοικίες. Αποποιηθήκαμε την φοιτητική μας ταυτότητα και αναδείξαμε την παραγωγική: γίναμε ‘κατάληψη κινηματογράφου Σταυρούπολης’. Συμφωνήσαμε στην κοινή βάση ενός ‘ενωτικού πλαισίου αγωνιζομένων’ που θα εδραίωνε έναν χώρο και έναν χρόνο πραγμάτωσης κοινωνικών αιτημάτων του ευρύτερου κινηματικού χώρου, αντίπερα του καπιταλιστικού/εντατικού χώρου και χρόνου, χωρίς συνέχεια, συνέπεια και συνοχή ίσως, όπως όλα γύρω μας, μα γεμάτη ροές και ενδεχομενικότητες.

Για να μην εγκλωβιστούμε στην ‘επαναστατική μας φούσκα’ παρέμεινε πρώτη μας προτεραιότητα η συμμετοχή σε κοινωνικές δράσεις (πορείες, αγωνιστικά καλέσματα, παρεμβάσεις) και στη συνέχεια η επικοινωνία και προσφορά στη γειτονιά. Η κατάληψη πλαισιώθηκε με διαρκή παρουσία, στο δρόμο πρώτα και στην κατάληψη σαν συνέχεια, με διαρκείς συνελεύσεις. Στους δύο αυτούς μήνες στον όροφο της Ικονίου 1 στη Σταυρούπολη, προσπαθήσαμε, στο βαθμό που το επέτρεψε η παρουσία συντρόφων, να συναρμόσουμε μια ‘μηχανή’ πραγμάτωσης κοινωνικών επιθυμιών. Θεωρήσαμε ότι οι πράξεις θα είναι και ο ‘λόγος’ της κατάληψης. Παρεμβήκαμε στη λαϊκή αγορά της Τετάρτης με μια δράση, μια γιορτή, κείμενα και χιούμορ. Ανοίξαμε το χώρο σε προπαγανδιστικό υλικό (παραγωγή και διανομή), σε συνελεύσεις, σε προσφορές υλικής αλληλεγγύης. Σε εβδομαδιαίες ενότητες λόγου και εικόνας εστιάσαμε σε κοινωνικά ζητήματα. Παρακολουθήσαμε και κυρίως συζητήσαμε ένα πλήθος κειμένων, οπτικά, φιλοσοφικά, ανοιχτά και κλειστά, όχι απαραίτητα συμφωνώντας. Αναζητήσαμε την κοινωνική μας ευθύνη σε κάθε μας ‘ταυτότητα’ και κομμάτια των συζητήσεων αυτών αποτελούν αυτήν την καταγραφή.

Ένα σημαντικό θέμα που προέκυψε στην αρχή ήταν το θέμα των αιτημάτων: Αρκετοί από μας δεν θέλανε να υπάρξουν τέτοια καθώς είχαμε ζήσει τις διαφορετικές ταυτότητες και αιτήματα κατά τη διάρκεια των γεγονότων. Για όλους τους λόγους που εκθέσαμε, υπήρξαν φωνές που επέμειναν ότι θα ήταν εντελώς υποκριτικό να θεωρήσουμε ότι μπορούμε να συνοψίσουμε ‘αιτήματα’ της εξέγερσης. Για λόγους, όμως, διατήρησης της πλατιάς συναίνεσης όσοι από μας δεν ήθελαν αιτήματα υποχώρησαν. Όμως πολλοί από εμάς πιστεύουμε ακόμα ότι στον πυρήνα της όποιας δράσης μας βρίσκονται τα αιτήματα ενός ‘τρίτου κόσμου’: νιώθοντας, χρόνια τώρα τη ζωή να απειλείται σε κάθε επίπεδο η εξέγερση για μας ήταν και είναι αγώνας για την απελευθέρωση της καθημερινότητάς μας.

ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ

ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ

Γνωρίζοντας ότι οι κοινωνικοί αγώνες δε θα πρέπει να αντιμετωπίζονται αποκομμένοι από το γενικότερο ιστορικό τους πλαίσιο και συνειδητοποιώντας ότι το αποτέλεσμα αυτών των αγώνων δεν μπορεί να είναι μονοσήμαντο και απόλυτο (στα πρότυπα του ‘’1 Χ 2’’ των ποδοσφαιρικών αγώνων), αντιλαμβανόμαστε ότι όλα είναι ακόμα σε κίνηση και συνεπώς δεν μπορούμε να ‘αποτιμήσουμε’ οτιδήποτε απλώς θετικά ή αρνητικά. Τα συμπεράσματα άλλωστε θα ήταν, σίγουρα, πρόχειρα και παρακινδυνευμένα, καθώς οι κοινωνικές διεργασίες της εξέγερσης, και μάλιστα οι πιο ενδιαφέρουσες, συνεχίζονται σε ροές που εργάζονται και που φαίνεται πως θα συνεχίσουν να παράγουν έργο. Προσπαθώντας όμως να επιταχύνουμε τις διαδικασίες συνειδητοποίησης διατυπώνουμε, έστω πρόωρα, κάποιες ανιχνεύσεις, ώστε σε πρώτη ευκαιρία να επαναλάβουμε τα θετικά και να αποφύγουμε τα όσα μας φάνηκαν αρνητικά, με μοναδικό στόχο την βελτίωση των όρων με τους οποίους αγωνιζόμαστε.

Ας προσπαθήσουμε να αναφέρουμε κάποια θετικά στοιχεία των ημερών:

Ένα σημαντικό μέρος της ‘’εφησυχασμένης’’ κοινωνίας υπερέβη, έστω και για λίγο, τις κοινωνικές του ταυτότητες, χειραφετώντας αρνήσεις, διεκδικώντας ένα ‘αλλού’ ο καθένας με τον τρόπο του: Άνθρωποι που κατέβηκαν για πρώτη φορά στο δρόμο και φώναξαν, πέταξαν πέτρα, παρέμειναν στη θέση τους (όταν οι δυνάμεις καταστολής αντεπιτέθηκαν), ζητωκραύγασαν (όταν μια κάμερα ασφαλείας ξηλωνόταν), αρνήθηκαν να παρακολουθήσουν τα γεγονότα από το δελτίο ειδήσεων, αλλά επέλεξαν να γίνουν οι ίδιοι μέρος του γεγονότος-Ιστορίας, με τους όρους που έθεταν οι ίδιοι. Στη συνέχεια, πολλοί από αυτούς συμμετείχαν σε πρωτόγνωρες, ανοιχτές, άμεσο-δημοκρατικές διαδικασίες με σκοπό την από κοινού διαμόρφωση των επόμενων κινήσεων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της υπέρβασης αποτελεί όχι μόνον η πρωτοφανής προσέλευση στην ανοιχτή συνέλευση που πραγματοποιήθηκε στο κατειλημμένο Ολύμπιον (περίπου 1000 άτομα), αλλά και οι απόψεις που ακουστήκαν: μάθαμε ότι όταν και αν το θελήσουμε δεν είμαστε μόνοι.

Παράλληλα, ενεργοποιούμενο ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, επιδόθηκε σε πράξεις ανυπακοής και απειθαρχίας, παρά το γεγονός ότι δεν έκανε το μεγάλο βήμα, να κατέβει δηλαδή στο δρόμο με όρους συλλογικούς. Τις μέρες που ακολούθησαν τη δολοφονία γίναμε όλοι μάρτυρες τέτοιων φαινομένων: Ηλικιωμένοι που έδωσαν τα σπίρτα τους σε διαδηλωτές για να ανάψουν οδοφράγματα, άνθρωποι που εκσφενδόνισαν από τα μπαλκόνια τους γλάστρες στα ΜΑΤ, οδηγοί που μπλόκαραν με τα αυτοκίνητά τους τις κινήσεις των αστυνομικών δυνάμεων, κυρίες που, περνώντας από διαλυμένες τράπεζες, χαμογέλασαν από ικανοποίηση, αποδεικνύουν ότι οι βίαιες, μαζικές διαδηλώσεις αγκαλιαστήκαν ως μια εναλλακτική, αυτοσχέδια μορφή ενός μηχανισμού που αντιπαρατέθηκε στη διαπλεκόμενη εγκληματικότητα, με τη στενή έννοια του ποινικού δικαίου.

Η γενικότερη κατάσταση δημιούργησε τις κατάλληλες συνθήκες για την άνθηση νέων ομαδοποιήσεων και συνδικαλιστικών φορέων που λειτουργούν με συνελεύσεις βάσης, καθώς και την όξυνση των κοινωνικών αντανακλαστικών σε θέματα εργασιακής εκμετάλλευσης και καταστολής των εργατικών κινημάτων (Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η άμεση αντίδραση στη δολοφονική επίθεση της εταιρείας ΟΙΚΟΜΕΤ εις βάρος της αγωνίστριας, Κων/νας Κούνεβα).

Με χαρά μας είδαμε μια κάποια φαντασία να επιστρέφει στους δρόμους, με την εμφάνιση έξυπνων συνθημάτων σε πορείες και σε τοίχους καθώς και τις έξυπνες δράσεις και παρεμβάσεις (πέταγμα κουραμπιέδων στο δήμαρχο Θες/νίκης, εισβολή στο δελτίο ειδήσεων της ΝΕΤ, κάψιμο του χριστουγεννιάτικου δέντρου – σύμβολο της αστικής, γιορτινής κανονικότητας- κ.α.). Όλα αυτά λειτούργησαν αντιστικτικά στην – παραδοσιακά – ξύλινη γλώσσα των θεσμικών φορέων, και τη στασιμότητα που αυτή έχει οδηγήσει τα κοινωνικά κινήματα της εποχής. Σαν να βρίσκαμε αδέξια το λόγο μας για λίγο.

Η σημαντικότερη, όμως, εξέλιξη που μπορεί να σημειωθεί με θετικό πρόσημο στα γεγονότα του Δεκέμβρη είναι η επίπτωσή τους στη διεθνή πολιτική σκηνή. Αμέσως μετά τη γνωστοποίησή της, η ρήξη μεταφέρθηκε στις πρωτεύουσες όλου του κόσμου. Διαδηλώσεις, επιθέσεις σε ελληνικά προξενεία και πράξεις ανυπακοής άρχισαν να καταγράφονται ανά την υφήλιο (Ν.Υόρκη, Μόσχα, Μεξικό, Λονδίνο, Μελβούρνη, Βερολίνο, Ρώμη, Κοπεγχάγη), με σημαντικότερη την κινητοποίηση του φοιτητικού κινήματος στη Γαλλία, μια κίνηση η οποία ανάγκασε το Σαρκοζύ να μαζέψει άρον-άρον την σχεδιαζόμενη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, υπό το φόβο της μεταφοράς των ταραχών, από την Αθήνα στο Παρίσι. Αξίζει να σημειώσουμε εδώ, ότι οι φοιτητές του London School Of Economics προχώρησαν σε κατάληψη του ιδρύματος, για πρώτη φορά μετά το 1970, με σκοπό να διαμαρτυρηθούν για την οικονομική αρωγή του πανεπιστημίου τους στον ‘’πόλεμο κατά της τρομοκρατίας’’ που οργανώνει το Ισραήλ, αλλά και να δηλώσουν έμπρακτη αλληλεγγύη στους Έλληνες εξεγερμένους, διεκδικώντας θέματα που αφορούσαν την κρίση, την παιδεία, κτλ.

ΟΙ ΣΤΕΡΕΕΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΑΚΙΕΣ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Ωστόσο, ότι δεν κατάφεραν να κάνουν τα όπλα και τα χημικά, τα οποία χαρίστηκαν απλόχερα –χρονιάρες μέρες- από τις δυνάμεις καταστολής, το κατάφεραν τα μμε, οι κομματικές ιντελλιγκέντσιες. Μέσα σε λίγες μόνο μέρες και συντονισμένα, λειτούργησαν ως ΜΑΤ (αρχικά: Μέσα Αστικής Ταξινόμησης) επαναφέροντας το ετερόκλιτο πλήθος στην ‘τάξη’, διαιρώντας το στις παραδοσιακές του ταυτότητες: μαθητές, φοιτητές, συνδικαλιστές, ειρηνικοί διαδηλωτές, κουκουλοφόροι, αριστεροί, πασόκοι, αναρχικοί κ.ο.κ.

Εντελώς αντανακλαστικά, σχεδόν σαν άμυνα στην πολύπλευρη καταστολή, το πλήθος δεν άργησε να περιχαρακωθεί πίσω από τις βολικές και συνήθεις ετερότητές του. Και το καλύτερο παράδειγμα ήταν οι φοιτητές: πίσω από ανεδαφικά αιτήματα κενού περιεχομένου (διάλυση ΜΑΤ, άρθρο 16 κτλ), από περίτεχνα επεξεργασμένα πλαίσια (ώστε να υπάρχει διαχωρισμός από τους ‘’άλλους’’) και πίσω από τα καδρόνια στις πορείες (ώστε να διαχωριστούν οι ειρηνικοί φοιτητές από τους βίαιους κουκουλοφόρους), πίσω τελικά από την εξεταστική ενός κούφιου εκπαιδευτικού συστήματος, οι φοιτητές αρνήθηκαν τον ενωτικό κοινωνικό τους ρόλο. Την υποχρέωση που παραδοσιακά είχαν για συνολικό αγώνα πάνω στα αιτήματα της ζωής.

Ομοίως, τα ριζοσπαστικότερα μέρη του πλήθους (η συγκρουσιακή πρωτοπορία, όπως κάποτε λέγονται) διαχώρισαν τη θέση τους από τους ‘’ρεφορμίζοντες’’, βοηθώντας με τη σειρά τους να σπάσουν οι γέφυρες που ενώνουν αυτές τις δύο τάσεις του ανταγωνιστικού κινήματος. Έτσι το αδιέξοδο άρχισε να διαφαίνεται από τις πρώτες ανοικτές συνελεύσεις: Από τη μία οι, διαμορφωμένες από τα δελτία ειδήσεων, βεβαιότητες για προβοκάτορες – κουκουλοφόρους, και από την άλλη η έλλειψη υπομονής για διάλογο, σιωπής προς τη συνδιαμόρφωση, από την ‘πρωτοπορία’ αλλά και την ‘ασύντακτη σύγκρουση’.

Δυστυχώς οι περιστάσεις απαιτούσαν να κατέβουμε όλοι στο δρόμο. Μαζί. Όπως τις πρώτες μέρες όπου ο καθένας με τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά του (δράση, λόγος, συγκατάθεση), καταφέραμε να σπάσουμε την ατομικιστική μας ‘’φούσκα’’ και να επικοινωνήσουμε αυτήν την κοινή υπόθεση: Να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας. Κάθε βεβαιότητα που ορθώσαμε στη διαδρομή μας έστειλε πίσω διαχωρισμένους στα μαντριά μας. Κάθε φορά που περιχαρακωθήκαμε πίσω από την ταυτότητά μας χάσαμε οποιονδήποτε βρισκόταν πίσω από τα πανέτοιμά μας τείχη. Ο αυθόρμητος αγώνας για τη συλλογική απελευθέρωση, η συλλογικοποίηση των αρνήσεων και των επιθυμιών μας, έγινε και πάλι χίλια κομμάτια, χίλιοι κόσμοι που παλεύουν για ζωή σε μια σταλιά πλανήτη.

Μην μπορώντας, λοιπόν, να το καταφέρουμε, γρήγορα περιοριστήκαμε στο μόνο –δυστυχώς- σύνθημα που όλους μας ενώνει…

Και μείναμε και πάλι λίγοι εδώ, λίγοι εκεί, που περιμένουν, και που τόσο λίγοι δεν μπορούν να κάνουν και πολλά.

Έτσι και ‘μεις.

Αναγνωρίζουμε ότι η κατάληψη δεν είναι δυνατόν να λύσει τα προβλήματά μας. Μέσα όμως στην αναταραχή βρήκαμε το χώρο και το χρόνο να προσέξουμε γύρω μας τον κόσμο. Και είδαμε κάποια πράγματα. Είδαμε ότι η ευημερία του ενός δεν μπορεί να είναι ξέχωρη από τη συλλογική, η μακροημέρευση ενός τμήματος ανεξάρτητη από την κοινωνία γύρω του. Είδαμε ότι όταν κάτι το επιθυμούν πολλοί μαζί μπορούν να καταφέρουν περισσότερα. Είδαμε τους πολλούς αυτούς να άγονται και να φέρονται από τα μμε σαν άψυχα κουκλάκια, να μην πιστεύουν στη δύναμή τους. Είδαμε το κράτος να δολοφονεί και να σπέρνει μόνο αγωνία για τη ζωή: τι είδους δημόσια παιδεία μπορεί, άραγε, να προσφέρει;

Κοινώς είδαμε την κοινωνία μας κατάματα. Και θα θέλαμε να μπορούσαμε να κάνουμε κάτι.

Αφού, λοιπόν, δεν μπορούμε να λουστούμε με βενζίνη ή να διακινδυνέψουμε σοβαρά τη βίαιη σύλληψή μας, προς το παρόν δειλοί και λίγοι για να απαντήσουμε σε όλα αυτά, αποφασίσαμε να δώσουμε με αξιοπρέπεια το εξάμηνό μας σαν διαμαρτυρία, σαν περισυλλογή, σαν την μοναδική ελάχιστα ριζοσπαστική κίνηση για την οποία είμαστε ικανοί, μπροστά σε όλα αυτά, σαν συλλογικότητα.

Φεβρουάριος 2009,

ΚΑΤΑΛΗΨΙΕΣ ‘ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ’_ ΣΤΑΥΡΟΥΠΟΛΗ

1 Σιγή των αλλοτριωτικών διαδικασιών. Προς σεβασμό στα κοινωνικά κεκτημμένα, περισυλλογή για την άλωσή τους, προετοιμασία των νέων διεκδικήσεων που έρχονται. Ο συγκεκριμένος τίτλος δεν πρέπει να αποκωδικοποιείται κυριολεκτικά αλλά συμβολικά, καθώς κανείς αγώνας δεν διαρκεί ένα εξάμηνο, ούτε τα χαρακτηριστικά του μπορεί να παραπέμπουν σε σιγή. Η συγκεκριμένη φράση σηματοδοτεί ένα θάνατο, πέρα από το φυσικό θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου, τον θάνατο μιας ολόκληρης κοινωνίας. ‘Όλα αυτά έχουν προκαλέσει τη σιγή του σώματος’ (Φ. Γκουαταρί).

2 ([Λατιν.] χόμο σάσερ, ‘ιερός’ άνθρωπος) Σκοτεινή φιγούρα στον (ρωμαϊκό) νόμο, φωτογραφίζει τον εξόριστο, ο οποίος μπορεί να δολοφονηθεί από τον καθένα, αλλά δεν μπορεί να θυσιαστεί για ιερό σκοπό˙ είναι ‘ιερός’ με την άρνηση του όρου. Ο όρος, αναβιωμένος από τον Agamben, περιγράφει τον κοινωνικά απογυμνωμένο από πολιτικά δικαιώματα, κατ’ αναλογία με την ινδική, τον ‘ανέγγιχτο’ της σύγχρονης κοινωνίας.

3 Το ‘πλήθος’ αναφέρεται στο πολυπληθές αλλά και στην πολύ-ποικιλότητα των ανθρώπων. Το ‘πλήθος’ εμφανίζει χαρακτηριστικά μιας κάποιας συλλογικής ευφυΐας της βάσης, σε διάλογο με το ‘λαό’ και σε αντίθεση με τη ‘μάζα’.

4 Καθώς το κεφάλαιο παράγει ελλείψεις, πως είναι δυνατόν ο ενδεής να μην παράγει αρνήσεις;

ΕΠΙΚΑΙΡΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ Σ.Φ. ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

2010-01-25T15:53:00.005+02:00

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ [0110]

Αυτή η κοινοποίηση αποτελεί μία έκθεση των θεμάτων που απασχολούν εντατικά τον Φοιτητικό Σύλλογο του τμήματος, ο οποίος έχει αποφασίσει να μην παραμείνει σιωπηλός θεατής στα γεγονότα.

Είναι γνωστό, σε όλους όσους είναι σχετικοί με το θέμα, ότι το τμήμα δημιουργήθηκε στα πλαίσια μίας προεκλογικής διαπλοκής που στο δρόμο αλλάζει χρώματα.

Εμάς πάντοτε όμως μας ένοιαζε πάνω από όλα αυτά η κινηματογραφική παιδεία.

ΣΗΜΕΡΑ, το τμήμα κινηματογράφου συνεχίζει να λειτουργεί και οι φοιτητές του, εμείς, έχουμε συνειδητοποιήσει την άμεση σύνδεσή του τμήματος και της παιδείας που μας παρέχει, με την κοινωνία που το παρήγαγε. Αυτό που έκανε τους αγώνες στο τμήμα να διαρκούν τόσο ήταν και είναι η αγωνία μας απέναντι στην γενικότερη πενία σε παιδεία και πολιτισμό, όπως αυτή αντανακλάται καθημερινά στο τμήμα. Μάθαμε να αγαπάμε τον κινηματογράφο και την κοινωνία μέσα στην οποία αναπτύσσεται: τώρα καταλαβαίνουμε ότ πρέπει να αγωνιζόμαστε γι’ αυτά.

Σε άμεση συνέχεια με τις διεκδικήσεις των τελευταίων ετών γύρω από την παιδεία και θεωρώντας τα προβλήματα του Τμήματος μέρος και προέκταση της κρίσης σε παιδεία και πολιτισμό, αξιώνουμε:

Σοβαρή μέριμνα από τα αρμόδια υπουργεία (Υπουργεία Παιδείας, Πολιτισμού και Μακεδονίας-Θράκης) και φορείς (Συμβούλιο Κινηματογραφίας, Α.Π.Θ., Ε.Κ.Κ., συνδικαλιστικοί όργανα, κ.ά) για τα εξής θέματα:

1. Επιστροφή στη φιλοσοφία του αρχικού προγράμματος σπουδών το οποίο να προωθεί τον εφαρμοσμένο χαρακτήρα στην κινηματογραφική εκπαίδευση και να οδηγεί στην κινηματογραφική έρευνα. Συγκεκριμένα:

α. Πρόγραμμα σπουδών με διδακτική συνέχεια, απουσία επαναλήψεων και ολοκληρωμένη εποπτεία κάθε αντικειμένου

β. Προώθηση εργαστηριακού χαρακτήρα σπουδών, πιθανώς και μέσα από τη δημιουργία εργαστηρίων.

γ. Προσεκτικό σχεδιασμό και μέριμνα, επόπτευση και χρηματοδότηση των πτυχιακών για την δημιουργία έργων με καλλιτεχνική αξία που να ανταποκρίνεται ανά πάσα στιγμή στα διεθνή κινηματογραφικά δεδομένα.

2. Χρηματοδότηση του τμήματος με αποκλειστικούς στόχους:

α. την υλικοτεχνική, διδακτική και κτιριακή εκπλήρωση της αρχικής φιλοσοφίας του προγράμματος σπουδών, που αξίζει στο κομμάτι του μέλλοντος της ελληνικής κινηματογραφίας που εκκολάπτεται στο τμήμα,

β. την πρόσληψη επαρκούς αριθμού καθηγητών και τεχνικών για την ομαλή διεξαγωγή των μαθημάτων και την δίκαιη αμοιβή τους,

γ. την αγορά επαρκούς εξοπλισμού φιλμ για την κατάρτιση στα κινηματογραφικά εργαλεία, καθώς είμαστε τμήμα κινηματογράφου και όχι βίντεο ή τηλεόρασης,

δ. την αγορά, διαρκή ανανέωση και συντήρηση τεχνολογικά εξελιγμένου υλικοτεχνικού εξοπλισμού, σε επάρκεια απέναντι στις ανάγκες του αριθμού των φοιτητών.

ε. την ολοκλήρωση των εργασιών και την στέγαση στο ανακαινισμένο κτίριο της Καπναποθήκης που προοριζόταν αρχικά για το τμήμα,

3. Πρόσληψη άμεση επιπλέον μόνιμων καθηγητών ΔΕΠ με ΦΕΚ, μέσα στον επόμενο χρόνο, άμεσα σχετικών με την κινηματογραφική παραγωγή, με στόχο την συνέχεια, αφενός στην κινηματογραφική παράδοση και αφετέρου ανάμεσα στην παιδεία και το έργο. Απαιτούμε κριτήριο πρόσληψής τους εκτός από την ακαδημαϊκή αναγνώριση να αποτελεί και το καλλιτεχνικά καταξιωμένο έργο, χωρίς όμως η πρώτη να αποτελεί δεσμευτικό προαπαιτούμενο.

4. Μονιμοποίηση τεχνικού προσωπικού και βιβλιοθηκονόμων μέσα από την άμεση προκήρυξη θέσεων ειδικού τεχνικού προσωπικού.

5. Αμφίδρομη σχέση με το σύνολο των διαδικασιών παραγωγής του ευρύτερου κινηματογραφικού χώρου, εγχώριου και διεθνούς.

6. Καταξίωση του τίτλου σπουδών και μέσα από:

α. νομική κατοχύρωση των επαγγελματικών μας δικαιωμάτων ως και

β. εξασφάλιση της Παιδαγωγικής Επάρκειας και σύσταση κλάδου πανεπιστημιακής εκπαίδευσης (Π.Ε.).

7. Μη-εφαρμογή του νόμου-πλαισίου στο τμήμα μας καθώς πρακτικά:

α. οδηγεί στην απώλεια συγγραμμάτων μέσα από πρόχειρους σχεδιασμούς της λίστας

β. οδηγεί στην συνέχιση της υπό-χρηματοδότησης μέσα από τη διαδικασία της ‘αξιολόγησης’ που διαιωνίζει τη φθίνουσα πορεία των νέων, μικρών τμημάτων.

8. Ιδιαίτερο τρόπο εισαγωγής στο τμήμα με εξειδικευμένες εξετάσεις χωρίς να προσβληθούν αφενός το αδιάβλητο της εισαγωγής και αφετέρου η δυνατότητα εισαγωγής στο τμήμα όσων το επιθυμούν με αξιώσεις, μέσα και από τη διδασκαλία του οπτικοακουστικού αντικειμένου στα σχολεία.

Ως συνέπεια όλων αυτών των αιτημάτων διεκδικούμε την ανάπτυξη του Τμήματος σε Σχολή Κινηματογράφου, σε συνέχεια, με αυτοδυναμία και ειδίκευση σε τμήματα.

Ο Φοιτητικός Σύλλογος του Τμήματος προειδοποιεί ότι έχει πάρει απόφαση για ακόμα πιο δυναμικές κινητοποιήσεις και κοινοποιήσεις των προβλημάτων του, προς αναζήτηση ουσιαστικού διεξόδου, στην περίπτωση που δεν δοθούν ικανοποιητικές λύσεις και απαντήσεις.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΕΠΕΞΗΓΗΣΗΣ ΘΕΜΑΤΩΝ

Α. ΙΣΤΟΡΙΚΟ

Το Δεκέμβριο του 1980, στα πλαίσια του 1^ου Πανελλήνιου Συνεδρίου Κινηματογράφου και δια στόματος του τότε υπουργού Πολιτισμού και Επιστημών κ. Ανδριανόπουλου, επιβεβαιώνεται για πρώτη φορά η διάθεση της Πολιτείας να εισέλθει σε διάλογο με τον κινηματογραφικό χώρο, προκειμένου να εξετασθεί το ενδεχόμενο δημιουργίας μιας δημόσιας σχολής «Κινηματογράφου και Τηλεόρασης», που θα κληθεί να αναπληρώσει το κενό της κινηματογραφικής παιδείας στην Ελλάδα, τομέα στον οποίο η χώρα μας ανέκαθεν υστερούσε σημαντικά, συγκριτικά με άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Έπειτα από 30 χρόνια κυβερνητικής απραξίας, συνεχών εναλλαγών κυβερνήσεων (που αναπαρήγαγαν την από καιρό διαπιστωμένη αναγκαιότητα ίδρυσης δημόσιας σχολής κινηματογραφικών σπουδών) και την ολοένα αυξανόμενη ανησυχία, τόσο της εκπαιδευτικής κοινότητας όσο και του καλλιτεχνικού χώρου, για την παντελή απουσία ολοκληρωμένης ακαδημαϊκής κινηματογραφικής εκπαίδευσης, η “υπόσχεση” του ελληνικού κράτους για την επίλυση του προβλήματος αυτού δείχνει να εκπληρώνεται: τον Ιούνιο του 2002 το Υπουργείο Πολιτισμού προσεγγίζει για πρώτη φορά το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης για να διερευνήσει τις όποιες δυνατότητες ίδρυσης τμήματος κινηματογράφου, που θα υπάγεται στη Σχολή Καλών Τεχνών.

Στη συνεδρίαση της Συγκλήτου στις 26/6/2002 ο πρύτανης του Α.Π.Θ. κ. Παπαδόπουλος δέχεται να συνεχιστούν οι διαδικασίες που θα διασφαλίσουν την υγιή και εύρυθμη λειτουργία του τμήματος, εφόσον αυτό ιδρυθεί. Τον Αύγουστο του 2003 αποφασίζεται από το υπουργικό συμβούλιο η ίδρυση του τμήματος Κινηματογράφου στο Α.Π.Θ. και τότε υπουργός πολιτισμού κ. Βενιζέλος ανακοινώνει από το βήμα του 44^ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης την έναρξη λειτουργίας του νεοσύστατου τμήματος από το Σεπτέμβριο του 2004. Το τμήμα Κινηματογράφου συμπεριλαμβάνεται στα μηχανογραφικά δελτία των υποψηφίων και αυτομάτως ξεσπούν (κυρίως από μερίδα του τύπου) αντιδράσεις για τη βιασύνη με την οποία δρομολογήθηκαν οι διαδικασίες δημιουργίας του τμήματος, σχετικά με την ακαταλληλότητα του κτιρίου της καπναποθήκης στη Σταυρούπολη, όπου και θα στεγαστεί, την έλλειψη του απαραίτητου για κινηματογραφικές σπουδές υλικοτεχνικού εξοπλισμού, την ανεπάρκεια σε καθηγητές και τεχνικό προσωπικό και στην γενικότερη απουσία οργάνωσης που διέπει το νέο αυτό τμήμα. Έτσι, παρόλες τις αρχικές δυσκολίες και τις καταγγελίες περί προεκλογικού πυροτεχνήματος της κυβέρνησης, οι πύλες του τμήματος Κινηματογράφου ανοίγουν το Σεπτέμβριο του 2004 (όπως είχε εξαγγελθεί) για τους γεμάτους φιλοδοξίες και όνειρα πρώτους φοιτητές της πρώτης δημόσιας ελληνικής κινηματογραφικής σχολής, οι οποίοι δείχνουν να μην πτοούνται από τα προβλήματα που ήδη ταλανίζουν το νεοϊδρυθέν τμήμα και ελπίζουν να είναι προσωρινά και αντιμετωπίσιμα. Προβλέπεται ολόπλευρη μόρφωση και στις οχτώ κατευθύνσεις και η στέγαση του τμήματος σε κτίριο 10.000τμ.

Ξεκινώντας την ακαδημαϊκή μας εκπαίδευση στο κινηματογραφικό έργο δεχτήκαμε να στεγαστούμε για τα τρία πρώτα χρόνια στον χώρο της καπναποθήκης που προορίζεται για το τμήμα, όταν, και αν, αποπερατωθεί. Στις (κατ’ ευφημισμόν) «προκάτ» αίθουσες, στο κέντρο του εργοταξίου για την θεμελίωση του αρχικού κτιρίου, οικοδομήσαμε την πίστη μας στην μάθηση. Η απουσία σίτισης αποτέλεσε απλά μία επιπλέον δοκιμασία για τα ευγενή αισθήματά μας απέναντι στην τέχνη μας. Δεχτήκαμε την έλλειψη κατοχύρωσης επαγγελματικών δικαιωμάτων σαν ένα πενταετές ρίσκο. Και μάθαμε να κάνουμε ταινίες με κάθε διαθέσιμο εξοπλισμό, όσο ελλιπής και αν ήταν.

Σιγά-σιγά, και ήδη από τον τρίτο χρόνο παρατηρήσαμε τους καθηγητές να μειώνονται, τα τμήματα σε κάθε έτος να συμπτύσσονται, οδηγώντας τους φοιτητές σε αντιδράσεις και τους καθηγητές σε διδακτικά αδιέξοδα. Παράλληλα με την συσσώρευση φοιτητών στις αίθουσες το πρόγραμμα ξανασχεδιάστηκε επανειλημμένα, αλλοιώνοντας την φιλοσοφία του ιδρυτικού-καταστατικού οδηγού σπουδών τον οποίο αξιολογήσαμε για να επιλέξουμε το τμήμα. Αυτές και όλες οι νέες προτάσεις της προσωρινής διοικούσας υπηρέτησαν σαφώς την τάση θεωρητικοποίησης του αντικειμένου μας, εις βάρος και του εφαρμοσμένου καλλιτεχνικού χαρακτήρα των κινηματογραφικών σπουδών. Και καθώς οι υποσχέσεις για επίλυση των ζητημάτων του τμήματος εξελίσσονταν σε μακρινά όνειρα, ο φοιτητικός σύλλογος κινητοποιήθηκε σε διάρκεια, αποτρέποντας συχνά αυθαίρετες ‘μεταρρυθμίσεις’ της προσωρινής διοικούσας που είχαν σα στόχο την πρόχειρη κάλυψη των προβλημάτων. Παιδεία όμως με επιφάσεις δεν γίνεται.

Β. ΕΙΔΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

Στον πέμπτο χρόνο λειτουργίας του τμήματος και ενόψει της διακοπής χρηματοδότησης από το ΕΠΕΑΕΚ, ειδικά για την κινηματογραφική παιδεία στην οποία και συγκεντρώνεται αυτό το κείμενο, προσέξαμε σημεία που μας προκάλεσαν σοβαρή ανησυχία.

α. Σε αντίθεση με τις σχολές κινηματογράφου του εξωτερικού, διαπιστώνουμε ότι η δική μας σχολή είναι απομονωμένη όχι μόνο από την υπόλοιπη ακαδημαϊκή κοινότητα και τον ελληνικό κινηματογραφικό χώρο, αλλά και από την ελληνική πολιτική βούληση. Χρόνια τώρα παρακολουθούμε τον πολιτισμό να διοχετεύεται σαν τουριστικό προϊόν και τη σύγχρονη δημιουργία να απαξιώνεται. Σαν ‘φυσική’ συνέπεια η καλλιτεχνική παιδεία υποβαθμίζεται. Το Υπουργείο Παιδείας μοιάζει να μην γνωρίζει καν την ύπαρξη του τμήματος, πόσο μάλλον τις ανάγκες του. Το Υπουργείο Πολιτισμού είναι πρακτικά αποστασιοποιημένο. Σε μία εξαιρετικά κρίσιμη στιγμή για το τμήμα, αλλά και για τον πολιτισμό, όλοι σιωπούν.

β. Ο τρόπος σχεδιασμού του προγράμματος σπουδών άλλαξε σύμφωνα με τους διαθέσιμους καθηγητές και πόρους και όχι πάνω στη βάση των ουσιαστικών αναγκών της κινηματογραφικής εκπαίδευσης. Συγκεκριμένα ο πρώτος οδηγός σπουδών, με τον οποίο εισαχθήκανε οι φοιτητές των τριών πρώτων ετών, και ο οποίος εμφάνιζε μία συνέχεια, αναλυτική λεπτομέρεια και διάθεση προς ολοκληρωμένη εποπτεία, δεν τηρήθηκε επί του πρακτέου. Διαφορετικά έτη παίρνουν διαφορετική εκπαίδευση, διδακτικές ενότητες επαναλαμβάνονται, ώρες επικαλύπτονται αμελώς, τα αντικείμενα συχνά δεν ολοκληρώνονται. Η ανάγκη καλλιτεχνικής εποπτείας του προγράμματος σπουδών είναι επιτακτική.

γ. Από της αρχής ίδρυσης του τμήματος η διαχείριση του ΕΠΕΑΕΚ έγινε με τρόπο ο οποίος να μην διασφαλίζει την εξέλιξη και μακροημέρευση του τμήματος παρότι το μέγεθος των κονδυλίων προοριζόταν για αυτόν ακριβώς το στόχο και παρά το γεγονός ότι η χρηματοδότηση από το ΕΠΕΑΕΚ ανανεώθηκε (μετά το πέρας της προβλεπόμενης διετίας) για άλλα δύο χρόνια, στο μέγιστο δηλαδή της προβλεπόμενης διάρκειας χρηματοδότησης από την Ε.Ε. (ενώ στην παρούσα χρονική στιγμή εξακολουθεί να υφίσταται υπό τη μορφή μιας μικρής χρονικής παράτασης χωρίς ωστόσο να προβλέπει λ.χ. μισθοδοσίες καθηγητών). Τα περιθώρια χρηματοδότησης από το ελληνικό δημόσιο εμφανίζονται πενιχρά σε σχέση με τις πραγματικές ανάγκες του τμήματος. Τα στοιχεία αυτής της διαχείρισης μας παρουσιάζονταν πάντοτε θολά στις συνελεύσεις, ενώ το γεγονός ότι δεν έχουμε δικό μας δικηγόρο δεν διευκόλυνε καθόλου την κάλυψη λογικών κενών και αποριών. Ποιο είναι το σκεπτικό που κρατάει τους φοιτητές χωρίς ενημέρωση γύρω από την πορεία του ΕΠΕΑΕΚ; Πως θα καλυφθεί το τμήμα στην (πολύ πιθανή) περίπτωση μη ανανέωσης του; Και τι επιτέλους χρειάζεται για να διασφαλιστεί η ανάπτυξη και η μακροημέρευση του τμήματος;

δ. Οι άνθρωποι του ελληνικού κινηματογραφικού χώρου παρέμειναν σταθερά, με ελάχιστες εξαιρέσεις, μακριά από την σύνθεση του τμήματος, για πολλούς και διάφορους λόγους. Ποια συνέχεια στην κινηματογραφική παράδοση, ανάμεσα στην παιδεία και το έργο, μπορεί να υπάρξει όταν οι άνθρωποι της καλλιτεχνικής παραγωγής είναι τόσο αποστασιοποιημένοι από τον μοναδικό δημόσιο πανεπιστημιακό φορέα κινηματογραφικής εκπαίδευσης;

ε. Ενόψει της κρίσης που αφορούσε την τριετία των συμβασιούχων καθηγητών 407, και που δοκίμασε πολλές σχολές, ο αριθμός των καθηγητών μειώθηκε δραματικά, τη στιγμή που το τμήμα τους είχε περισσότερη ανάγκη από ποτέ, μιας και οι φοιτητές είχαν αυξηθεί. Και ενώ το πρόβλημα στις άλλες σχολές βρήκε λύση κατά τη διάρκεια του πρώτου εξαμήνου του 2009, στη δική μας σχολή γιατί ακόμη αντιμετωπίζουμε τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις της προσωρινής διοικούσας; Παράλληλα, και με δεδομένη την απουσία ελληνικών πανεπιστημιακών τίτλων στο κινηματογραφικό αντικείμενο, οι προσλήψεις των καθηγητών γίνονταν με αναγκαίο κριτήριο την ακαδημαϊκή αναγνώριση και όχι το καλλιτεχνικά καταξιωμένο έργο αν τέτοια αναγνώριση δεν υπήρχε, παρά την πρόβλεψη της Ε.Ε. για τις σχολές Καλών Τεχνών. Γιατί δεν εφαρμόζεται αυτή η πιθανότητα αξιολόγησης καθηγητών;

στ. Με αξιοζήλευτη συνέπεια καθυστερούν οι επικυρώσεις θέσεων καθηγητών ανώτερης βαθμίδας για το τμήμα, γεγονός που μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι υπάρχει μια σαφής στρατηγική μη αυτονόμησης του τμήματος από την σύγκλητο του ΑΠΘ, διατηρώντας έτσι έναν διοικητικό προσανατολισμό μη κινηματογραφικό στην εστίασή του. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα όχι μόνο την αδυναμία διεξαγωγής κινηματογραφικής έρευνας αλλά και τον ελλιπή, κατά τη γνώμη μας, σχεδιασμό της δημόσιας κινηματογραφικής παιδείας. Ποιο είναι το σκεπτικό πίσω από αυτήν την μεθόδευση που αργοπορεί τη διοικητική ανεξαρτητοποίηση του τμήματος;

ζ. Καθώς το τμήμα βρίσκεται στον πέμπτο χρόνο λειτουργίας του βρισκόμαστε μπροστά στην εκπόνηση των πρώτων πτυχιακών και ερευνητικών εργασιών. Και ενώ αποτελούν αξιωματικά τα έργα που ουσιαστικά θα καταξιώσουν το πτυχίο μας, η συνισταμένη των γνώσεων και των κόπων πέντε ετών σπουδών, η ανάπτυξη του τμήματος δεν επιτρέπει την παραγωγή τους με τρόπο που να ανταποκρίνεται αρχικά στις καλλιτεχνικές προσδοκίες μας και στη συνέχεια στα διεθνή ακαδημαϊκά δεδομένα. Συγκεκριμένα, δεν έχει σχεδιαστεί ο τρόπος παραγωγικής υποστήριξής τους, όπως για παράδειγμα ο τρόπος επόπτευσης, η επαρκής υλικοτεχνική και οικονομική υποστήριξή τους, σύμφωνα με τις παραπάνω απαιτήσεις, αλλά και με τα πρότυπα άλλων ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.

η. Το Ι.Κ.Υ. μέχρι το ακαδημαϊκό έτος 2008/2009 (κατά το οποίο αποφοιτούν οι πρώτοι πτυχιούχοι του τμήματος) δεν συμπεριλαμβάνει σε προγράμματα υποτροφιών (για το ακαδημαϊκό έτος 2009/2010) για μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό απόφοιτους του τμήματος. Στην προκήρυξη θέσεων για τις υποτροφίες του Ι.Κ.Υ., δεν αναφέρεται πουθενά στις προϋποθέσεις για την εξασφάλιση υποτροφίας η φοίτηση στο Τμήμα Κινηματογράφου, ως η μοναδική κρατική πανεπιστημιακή σχολή στο κινηματογραφικό αντικείμενο, ενώ απουσιάζουν παντελώς θέσεις σε γνωστικά αντικείμενα όπως η θεωρία κινηματογράφου.

Οι φοιτητές του τμήματος σκοπεύουν να αναζητήσουν έμπρακτες απαντήσεις και λύσεις πριν τα σχέδια των ιθυνόντων οδηγήσουν το τμήμα σε αδιέξοδα που θα εμποδίσουν τον κινηματογράφο να ανθίσει μέσα από αυτό.

Με ποιο τρόπο θα υπάρξει χρηματοδοτική επάρκεια σε ένα τόσο πολυδάπανο τμήμα;
Με ποιο τρόπο θα διευθετηθεί η πρόσληψη και επάρκεια καθηγητών;
Ως πότε θα παραμείνει το τμήμα απομονωμένο από τους ανθρώπους του ελληνικού κινηματογραφικού χώρου;
Πότε υπολογίζεται η περάτωση των εργασιών, για την οποία δαπανήθηκαν μεγάλα ποσοστά του ΕΠΕΑΕΚ, και η στέγαση του τμήματος στην καπναποθήκη που προορίζεται για αυτό;
Πότε θα αποκτήσει το πρόγραμμα σπουδών στην ουσία του την αρχική φιλοσοφία σχεδιασμού ώστε να είναι προσαρμοσμένο στις ανάγκες μίας άρτιας κινηματογραφικής παιδείας σε εφαρμοσμένο αλλά και θεωρητικό επίπεδο;

Η συσσώρευση όλων των παραπάνω ερωτηματικών μας οδηγεί στο εξής πιθανό συμπέρασμα: Η εκκωφαντική σιωπή πολιτειακής και θεσμικής βούλησης για την δημόσια κινηματογραφική παιδεία στην Ελλάδα θα οδηγήσει μαθηματικά σε τέλμα οποιαδήποτε πιθανότητα έρευνας σε σχέση με τον κινηματογράφο, οδηγώντας το τμήμα σε αποτυχία.

Αρνούμαστε κάθε απομάκρυνση των σπουδών μας από την κινηματογραφική τους εστίαση.

Αρνούμαστε τα οικονομοκεντρικά προγράμματα σπουδών.

Kinimatografistas-spot

2009-03-27T17:45:00.004+02:00

ΣΤΗ ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΝΟΥ

2009-02-16T16:49:00.002+02:00

ΤΡ 17.02.09___ 20:00///ΠΡΟΒΟΛΗ
Ιστορία 52 (2008), 97'
(σκην. Αλέξης Αλεξίου)

Η ιστορία ενός άνδρα που, κόντρα στις δυνάμεις της λογικής, προσπαθεί να αλλάξει το πεπρωμένο, το εξαρχής προδιαγεγραμμένο τέλος μιας σχέσης.

ΤΕ 18.02.09___18:00///ΣΥΖΗΤΗΣΗ
(βασική εισήγηση Αλέξης Αλεξίου)

Μια συζήτηση γύρω από το πώς κάνει κανείς την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους στην Ελλάδα, τι προβλήματα αντιμετωπίζει, ειδικά όταν η ταινία αυτή κινείται έξω από την παράδοση του ρεαλιστικού δράματος που κυριαρχεί εδώ και δεκαετίες στο Σύγχρονο Ελληνικό Σινεμά.

ΠΑ 20.02.09___20:00///ΠΡΟΒΟΛΗ
ΕΥΡΙΔΙΚΗ ΒΑ2037 (1975), 100'
(σκην. Νίκος Νικολαϊδης)

Γυναίκα που περιμένει, Ευριδίκη. Μια διαταγή να μετακινηθεί από το σπίτι-φυλακή. Προορισμός δεν αναφέρεται.

Πρόγραμμα Κατάληψης

2009-02-09T19:52:00.008+02:00

ΠΕ 12.02.09__14:00///ΣΥΖΗΤΗΣΗ
CAMERA GUN ___ βασική εισήγηση ___ Άγγελος Φραντζής
Από την κάμερα στυλό στον κινηματογράφο όπλο.

ΠΑ 13.02.09__20:00///ΠΡΟΒΟΛΗ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ
Lucky People Center International (1999), 80'
(σκην. ERIC PAUSER,JOHAN SODERBERG)
Ένα πολλαπλό πορτρέτο πολλαπλών ανθρώπων.

ΣΑ 14.02.09__20:00///ΠΡΟΒΟΛΗ
The Fall (2006), 117'
(σκην. TARSEM SINGH)
Ένα από τα πιο άρτια οπτικά ταξίδια μεταξύ αληθινού και φανταστικού, σε πραγματικότητες που διχάζονται.

ΚΥ 15.02.09__18:00///ΠΡΟΒΟΛΗ- ΣΥΖΗΤΗΣΗ
Black-μπεεε (2005), 80' ____ ντοκιμαντέρ σάτιρα
(σκηνοθεσία και βασική εισήγηση Θόδωρος Μαραγκός)
..."Αυτός που ψάχνει το παρελθόν του για να βρει τι ήταν πριν μεταμορφωθεί σε πρόβατο".

2009-01-31T22:07:00.002+02:00

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΗ

2009-01-31T21:49:00.003+02:00

ΤΡ 03.02.09__20:00///ΠΡΟΒΟΛΗ
Η ώρα των καμινιών (1968), 111'
(2ο μέρος-ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ)
(σκην. fernando solanas & octavio getino)

Σημειώσεις και μαρτυρίες για την νεοαποικιοκρατία, τη βία και την ελευθερία.
(αγγλικοί υπότιτλοι)

TE 04.02.09__20:00///ΠΡΟΒΟΛΗ, ΣΥΖΗΤΗΣΗ
1 ημέρα στη ζωή 2 ναυαγών (1992), 4'
(σκην. Νίκος Κουρούκλης)

Τάσεις φυγής από την αστική κοινωνία.

ΠΕ 05.02.09__20:00///ΠΡΟΒΟΛΗ
Η μάχη του Αλγερίου (1966), 121'
(σκην. Gillo Pontecorvo)

Μυθογραφική καταγραφή της επανάστασης του 1954.
Μια γυναίκα...που δε σταματά μπροστά σε τίποτα.
Ένα αγόρι του δρόμου...γίνεται ήρωας της επανάστασης.

(αγγλικοί υπότιτλοι)

ΠΑ 06.02.09__20:00///ΠΡΟΒΟΛΗ, ΣΥΖΗΤΗΣΗ
Mayday (1998), 28'
(σκην. Αργύρης Μαρμαράς)

Σικάγο, Μάιος 1886. όταν οι προβοκάτορες σκοτώνουν την ελπίδα.

ΣΑ 07.02.09__20:00///ΠΡΟΒΟΛΗ
Μέγαρα (1974), 69'
(σκην. Γ. Τσεμπερόπουλος & Σ. Μανιάτης)

Από την μια μέρα στην άλλη η ζωή τους αλλάζει.
Αποφασίζουν να αγωνιστούν και μένουν στην ιστορία.

Πρόγραμμα προβολών συζητήσεων: 26 Ιαν - 31 Ιανουαρίου

2009-01-24T18:03:00.006+02:00

Δευτέρα 26.01.09 _ _ ΠρΟβΟλή\\

L' antenna (σκην. Esteban Sapir)
Βωβή αλληγορία για έναν κόσμο χωρίς λόγο

Τρίτη 27.01.09 _ _ ΠρΟβΟλή\\
Taxidermia (Ουγγαρία - 2006), 90'
σκηνοθεσία: György Pálfi
3 γενιές / 3 εποχές / 3 σώματα

Τετάρτη 28.01.09 _ _ ΠρΟβΟλή\\ ΣυΖήΤηΣη\\
Τι σημαίνει να ζει κανείς

Η κρίση του καπιταλισμού.
ένα ντοκιμαντέρ με το φιλόσοφο Αλέν Μπαντιού

Σκηνοθεσία και βασική εισήγηση: Γιώργος Κεραμιδιώτης

Παρασκευή 30.01.09 _ _ ΠρΟβΟλή\\
El Topo (1975)
σκηνοθεσία: Alejandro Jodorwsky
Ένα μυητικό ταξίδι στις ερήμους της ψυχής.

Σάββατο 31.01.09_ _ ΠρΟβΟλή\\_ _ΣυΖήΤηΣη\\
ΠΡΩΤΗ ΥΛΗ - σίδερα και άνθρωποι που λιώνουν μαζί

Σκηνοθεσία και βασική εισήγηση: Χρήστος Καρακέπελης

Προγραμμα Προβολών - Συζητήσεων

2009-01-16T16:58:00.008+02:00

Δευτέρα 19 ΙΑΝουαρίου 20:00 [Συζήτηση:]
Παλαιστίνη -Ισραήλ: Το διεθνές πολιτικό πλαίσιο
(βασική εισήγηση: Κωνσταντίνος Τσιτσελίκης, διεθνολόγος)

Τρίτη 20 ΙΑΝουαρίου 20:00 [Προβολή:]
Θεϊκή Παρέμβαση (YADON ILAHEYYA) σκην. Elia Suleiman (2002) 92'
Η ζωή παλαιστινίων στα Ισραηλινά εδάφη

Τετάρτη 21 ΙΑΝουαρίου 20:00 [Προβολές]

Το νησί των λουλουδιών (Ilha das Flores) σκην. Jorge Furtado (1989) 13'

το μοναδικό έπος μιας χαλασμένη τομάτας στον κόσμο των ανθρώπων

Είμαι η Κούβα (Soy Cuba) σκην. Mikhail Kalatozof (1964) 141'

η ανάγκη για επανάσταση στην Κούβα του Batista (αγγλικοί υπότιτλοι)

Παρασκευή 23 ΙΑΝουαρίου 19:00 [Συζήτηση:]
ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ, ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ με αφορμή την εξέγερση του Δεκέμβρη
(βασική εισήγηση: Άκης Κερσανίδης, κινηματογραφιστής)

[Στο κατειλημμένο τμήμα κινηματογράφου συγκεντρώνεται καθημερινά (μέχρι 21/1) ανθρωπιστική βοήθεια (κουβέρτες, ρούχα και φάρμακα) για να αποσταλεί (μέσω της υλικής βοήθειας που συγκεντρώνεται στο ΕΚ) στο δοκιμαζόμενο λαό της Παλαιστίνης.]

Κατάληψη Κινηματογράφου Σταυρούπολης
Ικονίου 1, Κίτρινο Κτίριο, Λεωφ. 34, στάση καπνομάγαζο

2009-01-14T16:38:00.001+02:00

2009-01-02T19:02:00.001+02:00

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 2

2008-12-31T20:36:00.003+02:00

ΔΕ 05.01.09 21:00
12:08 East of Bucharest [Ήταν ή δεν ήταν;], Corneliu Porumboiu, Ρουμανία, 2006.
Ήταν ή δεν ήταν επανάσταση τα γεγονότα του ‘89 στη Ρουμανία; Της Ελλάδας το ’73; Εξέγερση το 2008; Ποιος το κρίνει; (αγγλικοί υπότιτλοι)

ΠΕ 08.01.09 20:00
Κιέριον, Δήμος Θέος, Ελλάδα, 1968.
Το διαχρονικό νουάρ με τον πάντα επίκαιρο πολιτικό λόγο.
Εκατό ώρες του Μάη, Δήμος Θέος, Φώτος Λαμπρινός, Ελλάδα, 1963.
H εν θερμώ καταγραφή των γεγονότων του 1963 και ένας πρόδρομος του ελληνικού πολιτικού κινηματογράφου.

ΣΑ 10.01.09, 19:00, ΣΥΖΗΤΗΣΗ.
O Ζιλ Ντελέζ, ο Φέλιξ Γκουατταρί και oι επιθυμητικές μηχανές. Το έδαφος, ο χρόνος, η πολιτική και το γίγνεσθαι. [βασική εισήγηση: Ιουλία Μέρμηγκα]

ΚΥ 11.01.09, 20:00
Η Ώρα των Καμινιών [μέρος πρώτο: Νεοαποικιοκρατία και Βία], Fernando E. Solanas, Octavio Getino, Αργεντινή, 1968.
Σημειώσεις και μαρτυρίες γύρω από τη νεοαποικιοκρατία, τη βία και την ελευθερία.
(αγγλικοί υπότιτλοι)

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ
Ο,ΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΕΠΙΛΟΓΗ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ,
ΤΗΝ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ, ΤΗΝ ΑΠΟΞΕΝΩΣΗ,
ΤΟΝ ΑΤΟΜΙΣΜΟ, ΤΗΝ ΙΕΡΑΡΧΙΑ।

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥΠΟΛΗΣ
Ικονίου 1, Κίτρινο κτίριο, (Λεωφορείο 34, στάση Καπνομάγαζο.)

" Η φιλοσοφία παραμένει δεμένη με ένα επαναστατικό γίγνεσθαι, το οποίο δεν πρέπει να συγχέεται με την ιστορία των επαναστάσεων". (Ζ. Ντελέζ)

Είμαστε όλοι δεκαπεντάχρονοι

2008-12-18T15:11:00.004+02:00

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΧΡΟΝΟΙ

Η εν ψυχρώ δολοφονία του δεκαπεντάχρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου είναι μόνο ένα από τα εκατοντάδες εγκλήματα της καθημερινής καταστολής. Από την μεταπολίτευση και μετά, πάνω από εκατό άνθρωποι έχουν δολοφονηθεί και εκατοντάδες, ίσως χιλιάδες ξυλοκοπηθεί, προπηλακισθεί, κυρίως κατά τη διάρκεια κοινωνικών αγώνων. Μόνο τα τελευταία 10 χρόνια, η κρατική καταστολή έχει αφήσει πίσω της 43 νεκρούς.

Από την άλλη:
Ο λαός μένει στο σπίτι του. Η μη ενεργή συμμετοχή της λαϊκής πλειοψηφίας στις εκδηλώσεις αγανάκτησης των νέων δεν είναι κάτι εντελώς καινούριο. Αποτελεί ιστορική ένδειξη της αποδόμησης των κοινωνικών δεσμών μετά την εισβολή του καπιταλιστικού ατομισμού. Η κοινωνία δύει μέσα στο βούρκο του ατομισμού και της κατανάλωσης.

Όμως:
Όσοι σκεφτόμαστε με το δικό μας κεφάλι έχουμε την ευθύνη να παραλάβουμε το έργο της έκφρασης της άρνησης απέναντι στη βία της καταστολής και την κρίση και να φέρουμε και εμείς το μήνυμα της αγανάκτησης με τρόπο αποφασιστικό και με συνείδηση του ρόλου μας.

Οι στιγμές που ζούμε είναι σπάνιες. Οφείλουμε να το αντιληφθούμε και να γνωρίζουμε ότι η θέση μας θα αποτελέσει ιστορικό δεδομένο.
Ό,τι συμβαίνει τώρα στέλνει μια μικρή γεύση από το μέλλον. Και το μέλλον δεν δικαιούμαστε να το παραδίδουμε σε κάποιους άλλους, γεμάτους συμφέροντα και ονόματα με κύρος. Το μέλλον οφείλουμε να το γράφουμε εμείς, σαν ελεύθεροι άνθρωποι, τα ζωντανά κύτταρα της κοινωνίας. Και οφείλουμε να το παραδίδουμε γεμάτο αξιοπρέπεια στα παιδιά μας: Αυτό ποτέ δε θα μας παραχωρηθεί. Είναι δυνατόν μόνο να κερδηθεί, με την διαρκή φυσική μας παρουσία στη συλλογικοποίηση των αρνήσεών μας, με αγώνες οπλισμένους με κοινωνική συνείδησή .

Συνείδηση απέναντι στη λήθη. Συνείδηση μέσα στην κοινωνία. Συνείδηση του εαυτού μας σαν κομμάτι αυτής της κοινωνίας. Συνείδηση των πράξεών μας σαν κομμάτι της ανθρώπινης [και όχι της καθεστωτικής] Ιστορίας.
Χωρίς αυτήν τη συνείδηση, χωρίς τις πράξεις που απορρέουν από αυτήν, το μέλλον δεν έχει καμία ελπίδα. Όχι μόνο για μας αλλά και για τους γονείς μας και για τα παιδιά μας.
Συνείδηση που δεν υποκύπτει στο κατηφορικό παραλήρημα των μέσων μαζικής ενημέρωσης: Την αλήθεια δεν την έμαθε ποτέ κανείς κάνοντας ζάπινγκ. Ως ενεργοί πολίτες, δεν οφείλουμε να παρακολουθούμε τις ειδήσεις, αλλά να τις φτιάχνουμε.

Να μην υποκύψουμε στην εντατικοποίηση του καταναλωτικού τρόπου ζωής.
Να μην υποκύψουμε στην ιδιώτευση που η εντατικοποίηση αυτή επιβάλλει.

Ο κάθε ένας από μας είναι πολύτιμος στο ‘δρόμο’. Γιατί στις μέρες μας, ο δρόμος είναι το μόνο καθαρό πεδίο σκέψης και δράσης. Γιατί στο δρόμο τα πράγματα είναι ακόμα ζεστά και ανήσυχα και απρόβλεπτα και μυρίζουν ένα διαφορετικό μέλλον από αυτό που μας ετοιμάζουν. Είναι η ώρα που θα πρέπει να μαζικοποιηθεί η κοινωνική άρνηση, με δράσεις, με πληροφόρηση, με αλληλεγγύη, με λόγο, με απόφαση και επιλογή.

Έχουμε μπροστά μας κάποια χρόνια διαρκούς κρίσης, οικονομικής και κοινωνικής. Η επιλογή είναι σαφής και διαχρονική: ή το σκοτάδι ενός πλανήτη χωρίς όνειρα και συνεπώς ζωή, ή μία οικολογική κοινωνία συνειδητών, ζωντανών, και με όνειρα που δυναμικά γίνονται πράξεις, ανθρώπων.
Ας γίνει ο λόγος μας δρόμος και ας τον βαδίσουμε γενναία.

ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ, ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΕΠΙΔΟΞΟΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ.
ΝΑ ΤΙΜΩΡΗΘΟΥΝ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΚΑ ΟΙ ΗΘΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΟΙ ΑΥΤΟΥΡΓΟΙ ΤΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΤΟΥ Α. ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΥ.
ΝΑ ΑΦΟΠΛΙΣΤΕΙ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ – ΝΑ ΔΙΑΛΥΘΟΥΝ ΜΑΤ, ΟΠΚΕ ΚΑΙ ΟΙ ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ.
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΥ ΑΣΥΛΟΥ-ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΑΣΥΛΟΥ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ.
ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΣΗ ΕΥΘΥΝΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ, ΜΕ ΠΙΟ ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ 123ου ΕΡΓΑΤΗ ΓΙΑ ΦΕΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΡΓΟΛΑΒΙΑ ΤΗΣ ΤΙΤΑΝ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ.
ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΝΟΜΩΝ (ΝΟΜΟΣ ΠΛΑΙΣΙΟ, Κ.Ε.Σ., ΒΑΣΗ ΤΟΥ 10, ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ,ΝΟΜΟΣ ΓΙΑ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΑ ΚΛΠ.).
ΚΑΜΙΑ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗΣ ΟΔΗΓΙΑΣ 36/05 ΓΙΑ ΤΑ ΚΟΛΛΕΓΙΑ.
ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΒΑΘΜΙΔΕΣ ΧΩΡΙΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥΣ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΟΥΣ ΦΡΑΓΜΟΥΣ.
ΜΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ. ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΕΛΑΣΤΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ. ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙ – ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΝΟΜΩΝ ΣΙΟΥΦΑ- ΡΕΠΑ –ΠΕΤΡΑΛΙΑ. ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ.

Λευτεριά στους νάρκισσους του καναπέ και του ατομικισμού, απ’ όπου κι αν προέρχονται.

Μήπως και γίνει η νύχτα μέρα.

ΚΑΤΑΛΗΨΙΕΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥΠΟΛΗΣ

Συζητήσεις (η αφίσα)

2008-12-17T13:48:00.002+02:00

Συζητήσεις – Εικόνα, Μίντια και Κοινωνία

2008-12-17T13:32:00.004+02:00

ΤΡΟΠΟΙ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
της δολοφονίας και της κοινωνικής εξέγερσης
ΗΘΙΚΑ – ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ

Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου 17:00
ΜΕΡΟΣ Α’ ΠΡΑΞΗ
[Βασική εισήγηση: Απόστολος Καρακάσης]

Σάββατο 20 Δεκεμβρίου 17:00
ΜΕΡΟΣ Β’ ΘΕΩΡΙΑ
[Βασική εισήγηση: Χριστίνα Αδάμου]

Κυριακή 21 Δεκεμβρίου 17:00
ΜΕΡΟΣ Γ’ ΙΣΤΟΡΙΑ-ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ
[Βασική εισήγηση: Τάκης Μπαστέας]

Η αποτύπωση της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου και της κοινωνικής εξέγερσης που την ακολούθησε εγείρουν σοβαρά ιδεολογικούς και ηθικούς προβληματισμούς. Πώς αποδίδεται στα κοινά η δολοφονία ενός δεκαπεντάχρονου παιδιού, ένα γεγονός που καταλύει κάθε ανθρώπινη λογική; Έχει δικαίωμα / πρέπει μία/ένας δημιουργός να διαχειρισθεί τα συναισθήματα των θεατών μέσω του ήχου και της εικόνας;
Αν η ιδεολογία υπάρχει σε κάθε οπτικοακουστικό κείμενο, πώς τη διαχειριζόμαστε όταν κινηματογραφούμε είτε ως παρατηρητές ή και ως συμμετέχουσες / συμμετέχοντες σε μια κοινωνική εξέγερση; Πώς μετατρέπουμε τα αντικείμενα του βλέμματος σε κοινωνικά υποκείμενα;
Κάθε κοινωνική εξέγερση έχει ένα όραμα για τον κόσμο. Κάθε δημιουργία έχει στόχο να αποκαλύψει μια όψη του κόσμου. Οι συζητήσεις για την ηθική και την ιδεολογία δεν ακολουθούν, αλλά γεννούν την πράξη.

Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΕΞΕΓΕΙΡΕΤΑΙ (;)
Το παράδειγμα του Μάη του 68

Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 16:00
[Βασική εισήγηση: Αθηνά Καρτάλου]

Κάμερα είναι μόνο η τηλεόραση; Μπορεί η κάμερα να θυμηθεί ότι ξεκίνησε από το σινεμά, ότι έφερε επαναστάσεις και περπάτησε μαζί της; Ας θυμηθούμε μαζί πως είναι όταν η κάμερα παύει να είναι απλώς ένα «στυλό» που καταγράφει την πραγματικότητα και γίνεται «όπλο» που ανοίγει το δρόμο για το καινούριο.

Κατάληψη Κιν/φου Σταυρούπολης
Ικονίου 1, Κίτρινο Κτίριο (Λεωφ. 34 στάση Καπνομάγαζο)

ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΠΡΟΣ ΣΥΜΦΟΙΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

2008-12-16T22:04:00.002+02:00

ΑΦΗΣΤΕ ΤΗΝ TV KAI ΕΛΑΤΕ ΣΤΗ ΣΧΟΛΗ!

Η 6η Δεκεμβρίου είναι μια μέρα που αναμφίβολα θα μείνει στην Ιστορία. Ήταν η ημέρα που με αφορμή την εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από το σερίφη ειδικό φρουρό στα Εξάρχεια ένα πρωτοφανές, στη μεταπολιτευτική ιστορία της Ελλάδας, κύμα λαϊκής οργής και αγανάκτησης ξέσπασε απέναντι στους πάσης φύσεως φορείς εξουσίας και καταπίεσης, υπό τη μορφή αυθόρμητων διαδηλώσεων διαμαρτυρίας, σφοδρών συγκρούσεων με τις δυνάμεις καταστολής, απεργιών και καταλήψεων σε πανεπιστήμια και σχολεία ανά την επικράτεια.
Μια εβδομάδα μετά τον άδικο χαμό του Αλέξανδρου, με τη μιντιακή υστερία γύρω από το συμβάν και τα επεισόδια που ακολούθησαν να έχει κοπάσει, η αντίδραση της κοινωνίας στο τραγικό συμβάν τείνει να πάρει διαστάσεις μαζικού κινήματος ανατροπής του παρωχημένου και αποτυχημένου (όπως αποδεικνύεται) συστήματος. Η ανταπόκριση των φοιτητών του τμήματος στις εξελίξεις και τις ανάγκες που αίφνης προέκυψαν ήταν άμεση και δυναμική: με απόφαση της γενικής συνέλευσης του Συλλόγου Φοιτητών, οι φοιτητές του Τμήματος Κινηματογράφου προέβησαν στην κατάληψη του τμήματος μέχρι τις 26 Δεκεμβρίου. Ο σκοπός της κατάληψης του τμήματος είναι διπλός, αφενός είναι η διάδοση του επαναστατικού πνεύματος των ημερών στην περιοχή της Σταυρούπολης και της ευρύτερης περιοχής της δυτικής Θεσσαλονίκης, σε επικοινωνία και ανοιχτό διάλογο με την τοπική κοινωνία και αφετέρου η μετατροπή του χώρου του τμήματός μας σε ένα ζωντανό πυρήνα λόγου και σκέψης, ένα κύτταρο πνευματικής αντίστασης στην κουλτούρα της αποχαύνωσης που έντεχνα εγκαθιδρύεται στις ανθρώπινες συνειδήσεις μέσα από τον τηλεοπτικό δέκτη, αποτινάσσοντας παράλληλα από το χώρο της σχολής (και από τις ψυχές μας) τη μιζέρια και την απαξίωση που η διοικητική ανικανότητα των ιθυνόντων και η κρατική αμεριμνησία μας είχαν επιβάλλει…
Η Κατάληψη Κινηματογράφου Σταυρούπολης πλαισιώνεται από διάφορες δράσεις και δραστηριότητες που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο συνδέονται με τα γεγονότα των ημερών, όπως οι προβολές κινηματογραφικών ταινιών, οργάνωση και διεξαγωγή σεμιναρίων, στρογγυλές συζητήσεις (round tables) κοινωνικού περιεχομένου και προβληματισμού, σεμινάρια αυτομόρφωσης, παραγωγή οπτικοακουστικού υλικού αντιπληροφόρησης που θα αναδεικνύει την πραγματική ουσία και περιεχόμενο των κινητοποιήσεων, ενάντια στην πλύση εγκεφάλου της τηλεοπτικής προπαγάνδας. Ως εν δυνάμει καλλιτέχνες και ελεύθεροι άνθρωποι, αισθανόμαστε την ανάγκη να τοποθετηθούμε απέναντι στα όσα συμβαίνουν γύρω μας και να συμμετέχουμε απροκατάληπτα και μακριά από ατομικιστικές υστεροβουλίες στην όποια απόπειρα αλλαγής και βελτίωσης της ζωής μας. Οφείλουμε να διεκδικήσουμε όσα έχει στερηθεί η γενιά μας, μα πάνω απ’ όλα όσα θα στερηθεί η γενιά των παιδιών μας, ώστε να μην χρειαστεί ξανά ένα αθώο νέο παιδί να χάσει τόσο βίαια και άδικα τη ζωή του από ένα σύστημα που εμείς θα του προετοιμάσουμε και θα του κληροδοτήσουμε.
Καλούμε όλους τους φοιτητές του Τμήματος Κινηματογράφου αλλά και όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους να έρθουν στη σχολή και να συμμετέχουν σε αυτήν την απόπειρα, με την ηθική τους υποστήριξη αλλά και με την ενεργή συμμετοχή τους στη διαμόρφωση και τη διεκπεραίωση των δράσεων της κατάληψης. Για να αλλάξουμε τον κόσμο μας. Για να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι.

Η αφίσα των προβολών

2008-12-16T22:01:00.001+02:00

ΚΑΠΟΥ ΕΚΕΙ, ΚΑΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ...

2008-12-16T21:59:00.003+02:00

CINEκαπναποθήκη

Η Κατάληψη Κινηματογράφου Σταυρούπολης σας προσκαλεί στο 7ήμερο λαικών ταινιών - ανοιχτών συζητήσεων στο κτίριο της Καλών Τεχνών στη Σταυρούπολη.

Ικονίου 1, Κίτρινο κτίριο, 3ος όροφος (Λεωφορείο 34, στάση καπνομάγαζο)

Το πρόγραμμα των προβολών έχει ως εξής:

Τετάρτη 17/12 στις 20.30
"Το αγρίμι" (Γαλλία, 1970)
Σκην. Francois Truffaut
με τους Jean-Pierre Cargo και Francois Truffaut

Πέμπτη 18/12 στις 20.30
"Ούτε ένας λιγότερος" (Κίνα, 1999)
Σκην. Zhang Yimou

Παρασκαυή 19/12 στις 20.30
"Το πείραμα" (Γερμανία 2001)
Σκην. Oliver Hirschbiege

Σάββατο 20/12 στις 20.30
"Στην παγίδα του νόμου" (ΗΠΑ 1986)
Σκην. Jim Jarmusch
με τους Roberto Begnini και Tom Waits

Κυριακή 21/12 στις 20.30
"Το χρονικό ενός καλοκαιριού" (Γαλλία, 1961)
Σκην. Jean Rouch και Edgar Morin

Δευτέρα 22/12 στις 20.30
"Ο κλέψας του κλέψαντος" (Ιταλία, 1958)
Σκην. Mario Monicelli
με τους Marcello Mastroianni, Vittorio Gassman και την Claudia Cardinalle

Τρίτη 23/12 στις 20.30
"Θανάση πάρε τ' όπλο σου" (Ελλάδα, 1972)
Σκην. Ντίνος Κατσουρίδης
με τον Θανάση Βέγγο

Μετά τις προβολές θα ακολουθήσουν σχετικές συζητήσεις και μεταμεσονύκτιες προβολές για όσους το επιθυμούν. Θα χαρούμε πολύ να σας έχουμε κοντά μας.

H επίσημη ανακοίνωση του Φοιτητικού Συλλόγου του Τμήματος Κινηματογράφου

2008-12-16T21:45:00.005+02:00

Ο Φοιτητικός Σύλλογος του Τμήματος Κινηματογράφου αποφάσισε με γενική συνέλευση την Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου την συνέχιση της κατάληψης στο κτίριο της Σταυρούπολης έως τις 26 Δεκεμβρίου.

Η απόφαση αυτή εκφράζει την αντίδραση μας στην νομιμοποιημένη κρατική τρομοκρατία των τρομονόμων, της ζαρντινιέρας, των μπαλκονιών και των πράσινων παπουτσιών.

Συγκεκριμένα, καταδικάζουμε απερίφραστα την εν ψυχρώ δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον ειδικό φρουρό και ζητάμε την άμεση απόδοση πολιτικών ευθυνών. Η εν λόγω δολοφονία έρχεται να προστεθεί σε ένα ήδη βεβαρυμμένο ιστορικό κατασταλτικής βίας και δεν αποτελεί παρά μέρος του γενικότερου πολιτικού προβλήματος στην χώρα μας. Καταδικάζουμε τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης από την δικτατορία των Μ.Μ.Ε. , που συστηματικά παραποιεί τα γεγονότα, αποτελώντας μέσο της κρατικής προπαγάνδας. Επιπλέον, η κρίση στην οικονομία και την παιδεία, η οποία πλήττει άμεσα και το τμήμα μας, αποδεικνύει όχι μόνο την ανικανότητα τής υπάρχουσας κυβέρνησης, αλλά και το γεγονός ότι το υπάρχον σύστημα έχει περιέλθει σε αδιέξοδο.

Οι φοιτητές του τμήματος κινηματογράφου εκφράζουν την αμέριστη συμπαράσταση και αλληλεγγύη τους στον αγώνα του λαϊκού κινήματος για αλλαγή.

Ο Φ.Σ του Τμήματος Κινηματογράφου απαιτεί:

• Την άμεση διάλυση όλων των δυνάμεων καταστολής,

• την απελευθέρωση και αθώωση όλων των συλληφθέντων στις κινητοποιήσεις των τελευταίων ημερών,

• την απόδοση ευθυνών για τα εργατικά ατυχήματα, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τον θάνατο του 123ου εργάτη για φέτος στην εργολαβία της ΤΙΤΑΝ στη Θεσσαλονίκης,

• την αύξηση των δαπανών για την παιδεία και τη κοινωνία μέσα από τον κρατικό προϋπολογισμό και ταυτόχρονα την ελαχιστοποίηση των δαπανών για εξοπλισμούς σωμάτων ασφαλείας,

• την απόσυρση του νόμου πλαισίου για τα πανεπιστήμια και την μη τροποποίηση του άρθρου 16 του συντάγματος.

2η Δράση εντός του Φεστιβάλ Κινηματογράφου

2008-11-20T04:19:00.004+02:00

Αφίσα:

1η Δράση εντός του Φεστιβάλ Κινηματογράφου

2008-11-17T17:00:00.002+02:00

Μοίρασμα του παρακάτω κειμένου:

30 ΧΡΟΝΙΑ ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙ ΤΟ ΤΜΗΜΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ.
ΠΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΛΥΘΕΙ;

Μετά από 30 χρόνια προσπαθειών το Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ξεκίνησε τη λειτουργία του πριν από τέσσερα χρόνια. Αποτελεί το μοναδικό κινηματογραφικό πανεπιστημιακό ίδρυμα στην χώρα μας, στο συγκεκριμένο αντικείμενο. Ο αρχικός οδηγός σπουδών σχεδιάστηκε με ιδιαίτερη λεπτομέρεια, κατοχυρώνοντας την ειδίκευση των φοιτητών σε 7 τομείς της κινηματογραφικής τέχνης, προβλέποντας την λειτουργία κτιριακών εγκαταστάσεων 10.000τ.μ., ενώ εξασφάλιζε τη συνέχεια και τη συνέπεια μίας ενιαίας φιλοσοφίας σπουδών.

Τέσσερα χρόνια αγώνων, υποσχέσεων και ματαιώσεων.

Σε κάθε ακαδημαϊκό έτος το πρόγραμμα σπουδών υποβλήθηκε σε αλλεπάλληλες αλλαγές –με συχνά αδιαφανείς μεθόδους και διαδικασίες- διαμορφώνοντας ένα κλίμα αβεβαιότητας και ασυνέχειας στα διδασκόμενα αντικείμενα, αίσθηση που ενισχύθηκε από τη μη εφαρμογή των δύο τελευταίων ετών ως ετών κατεύθυνσης.

Παρά τις υποσχέσεις αρμοδίων γραφείων τα επαγγελματικά μας δικαιώματα δεν έχουν κατοχυρωθεί , ούτε έχει νομοθετηθεί κλάδος παιδαγωγικής επάρκειας.

Με πολλές περιπέτειες σε πολλά και διαφορετικά μέρη μέσα στην πόλη απέκτησε κεντρική στέγαση μόλις πριν ένα χρόνο, σε χώρο ωστόσο διαφορετικό από αυτόν που αρχικά προορίζονταν για τη στέγαση του τμήματος, σαφώς μικρότερο, πάλι ενοικιαζόμενο και με σοβαρές ελλείψεις (λ.χ. κινηματογραφικό πλατό). Ο υλικοτεχνικός εξοπλισμός ήταν πάντα λιτός και σαφώς κατώτερος των φιλοδοξιών του τμήματος.

Για την πραγματοποίηση του συγκεκριμένου προγράμματος το τμήμα επιχορηγήθηκε από το ΕΠΕΑΕΚ με το ποσό των 300.000 ευρώ το χρόνο μέχρι και το καλοκαίρι του 2008. Ωστόσο αυτά τα χρήματα δεν “έφτασαν” τελικά ούτε για την ολοκλήρωση των κτιριακών υποδομών ούτε και για την κάλυψη των υλικοτεχνικών αναγκών του τμήματος. Αυτή τη στιγμή το τμήμα χρηματοδοτείται με 25.000 ευρώ, μόνο από το ΥΠΕΠΘ. Οι καθηγητές οι οποίοι αμείβονταν όλα αυτά τα χρόνια από το παραπάνω ευρωπαϊκό πρόγραμμα, σήμερα αμείβονται με το πενιχρό ποσό των 200 ευρώ. Το υπόλοιπο προσωπικό δουλεύει εδώ και τρεις μήνες χωρίς να έχει υπογράψει σύμβαση μέχρι σήμερα. Παράλληλα, μέσα στα 4 χρόνια λειτουργίας το τμήμα μπόρεσε να εξασφαλίσει από το ΥΠΕΠΘ μόνο 2 μόνιμους καθηγητές διαιωνίζοντας έτσι το πρόβλημα της μη αυτοδυναμίας του, απαξιώνοντας τις λειτουργίες της δημόσιας δωρεάν παιδείας.

Τζάμπα παιδεία φτιαγμένη από φιλότιμες προσπάθειες.

Πιστεύουμε πως για την άρτια ανάπτυξη του τμήματος και την ομαλή λειτουργία του είναι αναγκαία και διεκδικούμε:
- Κρατική μέριμνα και την εφαρμογή της άμεσης πολιτικής βούλησης, που να εντάσσει το τμήμα σε οικονομικά προγράμματα που να εξασφαλίζουν την ανάπτυξή του και την αμοιβή καθηγητών και υπαλλήλων.
- Καλλιτεχνική εποπτεία του προγράμματος σπουδών, που να διασφαλίζει την άρτια καλλιτεχνική μας μόρφωση.
- Άμεση προώθηση της προκήρυξης θέσεων από το ΥΠΕΠΘ για το διορισμό καθηγητών ΔΕΠ ώστε να πραγματοποιηθούν και οι 7 κατευθύνσεις που προβλέπει ο ιδρυτικός νόμος με καλλιτεχνικές αξιώσεις.

Επίσης, επειδή είμαστε σχολή κινηματογράφου και όχι τηλεόρασης, απαιτούμε την υλική και διδακτική επάρκεια όσον αφορά το φιλμ και την κινηματογραφική κάμερα φιλμ.

Εξαιτίας όλων των προβλημάτων που αντιμετωπίζει καθημερινά το νεοσύστατο Τμήμα Κινηματογράφου, με πρόταγμα μια πλήρη, ολόπλευρη και με αξιώσεις κινηματογραφική και καλλιτεχνική παιδεία στον ελληνικό χώρο, δωρεάν και δημόσια, και έχοντας την ισχυρή πεποίθηση πως όλα ανεξαιρέτως τα προβλήματα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε είναι απόλυτα συνυφασμένα με την γενικότερη κρίση στην Παιδεία και τον Πολιτισμό, ο Σύλλογος Φοιτητών του Τμήματος Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών, προβαίνει με το παρόν (μεταξύ άλλων κινητοποιήσεων) στη δημοσιοποίηση των ζητημάτων που αφορούν το τμήμα, ζητώντας τα απολύτως απαραίτητα και αποσκοπώντας στο να αλλάξει πάραυτα η υπάρχουσα κατάσταση, να βελτιωθούν οι συνθήκες φοίτησης στο νεοϊδρυθέν τμήμα και να αποδοθούν ευθύνες εκεί που πρέπει.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Κατάληψη 6-11-08

2008-11-17T16:59:00.000+02:00

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Ο Σύλλογος Φοιτητών του Τμήματος Κινηματογράφου ανακοινώνει, με ψήφισμα της 4^ης Νοεμβρίου, κατάληψη για την Πέμπτη 06 Νοεμβρίου.

Με αυτόν τον τρόπο, αλλά και με την παρουσία μας στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο εκφράζουμε την ανησυχία μας για τη, και ταυτόχρονα την έναρξη των κινητοποιήσεών μας ενάντια στη, συνέχιση των μεθοδεύσεων για την απαξίωση της δημόσιας δωρεάν παιδείας.

Οι φοιτητές του Τμήματος Κινηματογράφου αποκτούν καθημερινά συνείδηση των πολλών προβλημάτων στην εκπαιδευτική λειτουργία, προβλήματα τα οποία χρονίζουν και αφορούν άμεσα την ελλειπή χρηματοδότηση και μέριμνα για την καλλιτεχνική παιδεία. Αναγνωρίζουν πως τα πολλαπλά θέματα που εμφανίζονται σε ποικίλα επίπεδα συνδέονται άμεσα και άρρηκτα με την έλλειψη κρατικής μέριμνας και πολιτικής βούλησης για ένα πλήρες και διεθνώς καταξιωμένο δημόσιο και δωρεάν εκπαιδευτικό σύστημα.

Με την κινητοποίησή μας αυτή εκφράζουμε την αντίθεσή μας:

- Ενάντια στην άνευ όρων αναγνώριση ιδιωτικών 'κολλεγίων' και την ανεξέλεγκτη λειτουργία και χρηματοδότηση τους.

- Ενάντια στον νόμο πλαίσιο και γενικά σε κάθε νόμο που εξαφανίζει τις προϋποθέσεις για δωρεάν παιδεία.

- Ενάντια στην πολιτιστική και εκπαιδευτική πενία.

- Ενάντια στην γενικότερη οικονομική κοροϊδία που πολλαπλασιάζει τα καθημερινά προβλήματα.

- Ενάντια στους χειρισμούς της κρίσης που ουσιαστικά προσπαθούν να χειραγωγήσουν την αντίσταση των ανθρώπων.

Συμμετέχουμε στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο της Πέμπτης 6/11/08 και ανακοινώνουμε κατάληψη για το λόγο αυτόν την συγκεκριμένη μέρα:

Για την προστασία της δημόσιας δωρεάν Παιδείας και

την χρηματοδότηση της καθημερινότητας και της ποιότητας ζωής

(με τα 28 δις που προορίζονταν για τις τράπεζες),

με αυξήσεις σε μισθούς, ενίσχυση των ασφαλιστικών ταμείων, και αύξηση των δαπανών για την Παιδεία στο 15% του προϋπολογισμού.

Μετά τιμής,

Τα μέλη του Συλλόγου των Φοιτητών του Τμήματος Κινηματογράφου.

Αποχή 2-11-08

2008-11-17T16:58:00.001+02:00

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Ο Σύλλογος Φοιτητών του Τμήματος Κινηματογράφου ανακοινώνει, με ψήφισμα της 20ης Οκτωβρίου, ερευνητική απεργία με τη μορφή αποχής για την Τρίτη 21 Οκτωβρίου και από την έναρξη των μαθημάτων ως τις 15:30.
Με αυτόν τον τρόπο, αλλά και με την παρουσία μας στην εργατική πορεία εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στην 24ωρη πανεργατική απεργία, στις διεκδικήσεις και τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων, ως δίκαιες και αυτονόητες.

Μετά τιμής,
Τα μέλη του Φοιτητικού Συλλόγου.

Δελτίο τύπου 6-11-08

2008-11-17T16:55:00.001+02:00

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 6-11-08

Το Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ξεκίνησε τη λειτουργία του το ακαδημαϊκό έτος 2004- 2005, μετά από 30 χρόνια αναμονής. Είναι το μοναδικό κινηματογραφικό πανεπιστημιακό ίδρυμα που υπάρχει στην χώρα μας. Ο αρχικός οδηγός σπουδών σχεδιάστηκε με ιδιαίτερη λεπτομέρεια, κατοχύρωνε την ειδίκευση των φοιτητών σε 7 τομείς της κινηματογραφικής τέχνης, εξασφάλιζε τη συνέχεια και τη συνέπεια μίας ενιαίας φιλοσοφίας σπουδών και προέβλεπε την λειτουργία κτιριακών εγκαταστάσεων 10.000τ.μ.. Βεβαίως, τίποτα από τα παραπάνω δεν εφαρμόσθηκε ποτέ.

Ανά ακαδημαϊκό έτος ο οδηγός υποβαλλόταν σε αλλεπάλληλες αλλαγές -με πολλές φορές αδιαφανείς μεθόδους και διαδικασίες- διαμορφώνοντας ένα κλίμα αβεβαιότητας και ασυνέχειας στους κύκλους σπουδών, με αποτέλεσμα τα δύο προβλεπόμενα έτη των κατευθύνσεων να μην εφαρμοστούν. Η μη ορθή διεξαγωγή των κατευθύνσεων επιφέρει άμεσες συνέπειες στην κατάρτιση των φοιτητών πάνω στην ειδίκευση στον τομέα που τους ενδιαφέρει, ενώ ταυτόχρονα δυσχεραίνει τη μελλοντική τους επαγγελματική αποκατάσταση, καθώς μ’ αυτόν τον τρόπο δεν διασφαλίζονται τα επαγγελματικά τους δικαιώματα (λ.χ. κλάδος Π.Ε., άδεια άσκησης επαγγέλματος, παιδαγωγική επάρκεια κλπ.).
Από την αρχή της λειτουργίας του το τμήμα όχι μόνο δεν διέθετε τις προβλεπόμενες κτιριακές εγκαταστάσεις, αλλά νοίκιαζε και διάφορες αίθουσες σε πολλά και διαφορετικά μέρη μέσα στην πόλη, για να καλύψει περιστασιακά τις ανάγκες του, ενώ κεντρική στέγαση απέκτησε μόλις πριν ένα χρόνο, σε χώρο ωστόσο διαφορετικό από αυτόν που αρχικά προορίζονταν για τη στέγαση του τμήματος, σαφώς μικρότερο, πάλι ενοικιαζόμενο και με σοβαρές ελλείψεις (λ.χ. κινηματογραφικό πλατό).

Για την πραγματοποίηση του συγκεκριμένου προγράμματος το τμήμα επιχορηγήθηκε από το ΕΠΕΑΕΚ με το ποσό των 300.000 ευρώ το χρόνο μέχρι και το καλοκαίρι του 2008. Ωστόσο αυτά τα χρήματα δεν “έφτασαν” τελικά ούτε για την ολοκλήρωση των κτιριακών υποδομών ούτε και για την κάλυψη των υλικοτεχνικών αναγκών του τμήματος. Αυτή τη στιγμή το τμήμα χρηματοδοτείται με 25.000 ευρώ μόνο από το ΥΠ.ΠΑΙ. Οι καθηγητές και το υπόλοιπο προσωπικό οι οποίοι αμείβονταν όλα αυτά τα χρόνια από το παραπάνω ευρωπαϊκό πρόγραμμα με το νόμιμο μισθό που προβλέπεται για τους καθηγητές Ν.407, σήμερα αμείβονται με το πενιχρό ποσό των 200 ευρώ. Παράλληλα μέσα στα 4 χρόνια λειτουργίας το τμήμα μπόρεσε να εξασφαλίσει μόνο 2 μόνιμους καθηγητές διαιωνίζοντας έτσι το πρόβλημα της μη αυτοδυναμίας του.

Πιστεύουμε πως για την άρτια ανάπτυξη του τμήματος και την ομαλή λειτουργία του χρειάζεται : καλλιτεχνική εποπτεία του προγράμματος σπουδών, μέριμνα του κράτους και του πανεπιστημίου για την ένταξη του τμήματος σε οικονομικά προγράμματα που να εξασφαλίζουν την βιωσιμότητα του και άμεσο διορισμό καθηγητών ΔΕΠ ώστε να πραγματοποιηθούν και οι 7 κατευθύνσεις που προβλέπει ο ιδρυτικός νόμος και έτσι να κατοχυρωθούν τα επαγγελματικά μας δικαιώματα. Επίσης επειδή είμαστε σχολή κινηματογράφου και όχι τηλεόρασης απαιτούμε την υλική και διδακτική επάρκεια όσον αφορά το φιλμ και την κινηματογραφική κάμερα φιλμ. Παράλληλα διεκδικούμε την ύπαρξη καταρτισμένης και συνεχούς τεχνικής υποστήριξης.

Εξαιτίας όλων των παραπάνω προβλημάτων που αντιμετωπίζει το νεοσύστατο Τμήμα Κινηματογράφου του Α.Π.Θ., με πρόταγμα μια πλήρη, ολόπλευρη και με αξιώσεις κινηματογραφική και καλλιτεχνική παιδεία στον ελληνικό χώρο, δωρεάν και δημόσια και έχοντας την ισχυρή πεποίθηση πως όλα ανεξαιρέτως τα προβλήματα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε είναι απόλυτα συνυφασμένα με την γενικότερη κρίση στην Παιδεία και άμεση απόρροια αυτής, ο Σύλλογος Φοιτητών του Τμήματος Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών, με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του συλλόγου, προβαίνει με το παρόν (μεταξύ άλλων κινητοποιήσεων) στη δημοσιοποίηση των ζητημάτων που αφορούν το τμήμα, ζητώντας τα απολύτως απαραίτητα και αποσκοπώντας στο να αλλάξει πάραυτα η υπάρχουσα κατάσταση, να βελτιωθούν οι συνθήκες φοίτησης στο νεοϊδρυθέν τμήμα και να αποδοθούν ευθύνες εκεί που πρέπει.

Σύλλογος Φοιτητών Τμήματος Κινηματογράφου

Τα προαπαιτούμενα της καλής λειτουργίας του τμήματος

2008-11-17T16:45:00.001+02:00

ΓΝΩΜΟΔΟΤΗΣΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΛΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ (προσχέδιο προς έγκριση)

Η γνωμοδότηση που ακολουθεί συντάχθηκε από επιτροπή εργασίας στην οποία ανατέθηκε το συγκεκριμένο έργο από την συνέλευση της 12/9/08. Τα παρακάτω συμπεράσματα αποτελούν την γνώμη μας για τις ελάχιστες προϋποθέσεις λειτουργίας του τμήματος κάτω από το καθεστώς ολόπλευρης πίεσης, υπό το οποίο βρίσκεται εδώ και περίπου ένα χρόνο.

Αυτή η γνωμοδότηση δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση την ευχή μας για την λειτουργία του τμήματος: αποτελεί έναν στοιχειώδη χάρτη για την ελάχιστη λειτουργία της σχολής, και βρίσκεται πολύ μακριά από τις σκέψεις μας για τον οδηγό σπουδών που θεωρούμε κατάλληλο για το τμήμα κινηματογράφου. Συντάσσουμε αυτόν τον πίνακα αξιώσεων με στόχο τη γνώση των συμφοιτητών μας για τα απαραίτητα προαπαιτούμενα, ώστε το τμήμα να λειτουργήσει σαν ένα πανεπιστημιακό τμήμα κινηματογράφου υπό καθεστώς υψηλής οικονομικής και πολιτικής πίεσης, και όχι σαν ένα κολλέγιο ή εργαστήρι σπουδών.

Τα αιτήματά μας για ένα άξιο τμήμα κινηματογράφου όχι μόνο δεν ταυτίζονται με τις ακόλουθες προϋποθέσεις, αλλά απέχουν μακράν και όσον αφορά τη φιλοσοφία αλλά και τους στόχους. Ο αγώνας μας αφορά αυτά τα τελευταία και όχι τις ελάχιστες προϋποθέσεις.

Συνεπώς και λαμβάνοντας υπ’ όψιν τα εξής:

Α. Το Τμήμα Κινηματογράφου είναι ενταγμένο από το νόμο στην Σχολή Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ και στην τριτοβάθμια πενταετή εκπαίδευση.

Β. Το ‘φιλόδοξο’ πρώτο πρόγραμμα σπουδών και το ‘ρεαλιστικό’ αντίστοιχο πρόγραμμα του ακαδημαϊκού έτους 2007-2008.

Γ. Την έως τώρα πείρα μας από τη λειτουργία του τμήματος.

Και με στόχους:

Α. Την παροχή ακαδημαϊκής εκπαίδευσης αντίστοιχης της βαθμίδας και του καλλιτεχνικού αντικειμένου που ορίζει ο ιδρυτικός νόμος.

Β. Την κατάδειξη και την αποφυγή διαιώνισης των σφαλμάτων της μέχρι τώρα λειτουργίας του τμήματος.

Ορίζουμε ως συγκεκριμένα τα ακόλουθα προαπαιτούμενα για τη λειτουργία του τμήματος:

Α. Όσον αφορά τους καθηγητές:

Αναγνωρίζουμε και εμείς ότι ο τρόπος επιλογής και το αντικείμενο των καθηγητών, καθώς και ο τύπος των εργασιακών σχέσεων τους με το τμήμα είναι πρωτίστης σημασίας. Συγκεκριμένα αξιώνουμε:

α. Την υπογραφή της έγκρισης διορισμού των μελών ΔΕΠ από το Υπουργείο Παιδείας ή οποιονδήποτε άλλον αρμόδιο φορέα, υπογραφή η οποία κωλυσιεργεί παράλογα και χρονίζει το πρόβλημα έλλειψης ειδικευμένων καθηγητών.

β. Οι καθηγητές να είναι ειδικευμένοι ακαδημαϊκά ή/και επαγγελματικά πάνω στο αντικείμενο το οποίο καλούνται να διδάξουν. Ειδικότερα χρησιμοποιούμε ως βάση το τελευταίο πρόγραμμα σπουδών, το οποίο δεν αποτελεί και την ικανοποιητικότερη για τους φοιτητές βάση, περισσότερο σαν ένδειξη της διαλλακτικότητας και της κατανόησής μας. Επίσης συγκεκριμενοποιούμε τις ειδικότητες με βάση τον αριθμό των μαθημάτων και χωρίς να υπολογίζουμε τους διδάσκοντες που απαιτούνται για την εποπτεία των διπλωματικών και των ερευνητικών εργασιών, πάλι για να μην φανούμε φιλόδοξοι ή ανεδαφικοί:

Διδακτικό αντικείμενο	Μ.Ο. μαθημάτων /εξάμηνο	Μίνιμουμ # διδασκόντων	Μαθήματα /εξάμηνο /διδάσκοντα
Σκηνοθεσία(Εργαστήριο)[1]	(4*2=)[2] 8+ 6	6	2+1/3
Σενάριο	6	3	2
Φωτογραφία	4	3	1+1/4[3]
Θεωρητικοί κιν/φου	4	2	2
Ιστορία κιν/φου	4	2	2
Μοντάζ	4	3	1+1/4
Σκηνογραφία	4	2	2
Παραγωγή	4	2	2
Ήχος	4	2	2
Ντοκιμαντέρ	2	1	2
Ιστορία Τέχνης	1	1	1
Παιδαγωγική	2	1	2
Ειδικά μαθήματα[4]
Πληροφορική (χειμερινό)	1	1	1
Υποκριτική (χειμερινό)	1	1	1
Κιν/φος και Αρχιτεκτονική(εαρινό)	1	1	1
Οπτική Ανθρωπολογία(εαρινό)	1	1	1
Εκφραση και Επικοινωνία(εαρινό)	1	1	1

Ο υπολογισμός αυτός δεν συμπεριλαμβάνει τις/ους διδάσκουσες/οντες ξένων γλωσσών.

γ. Ο τρόπος επιλογής και ο τύπος της εργασιακής τους σχέσης με το τμήμα να επιτρέπει και να δεσμεύει τους διδάσκοντες στο να αποτελεί το διδακτικό τους έργο στο τμήμα σημαντικό και κύριο έργο τους, ώστε αυτοί να είναι σε θέση να προσφέρουν το διδακτικό περιεχόμενο που απαιτεί η διδακτική βαθμίδα στην οποία διδάσκουν.

Β. Όσον αφορά το πρόγραμμα σπουδών:

Επιμένουμε ότι το πρόγραμμα σπουδών σχεδιάστηκε πέρυσι, και πολύ περισσότερο φέτος, βάση των διαθέσιμων καθηγητών και όχι βάση των αναγκών του διδακτικού αντικειμένου του τμήματος. Έτσι, για παράδειγμα (βλ. και υποσημείωση 4) στο πρόγραμμά μας υπάρχει μία πλειάδα θεωρητικών μαθημάτων που δεν συνιστούν ειδίκευση. Μία δεύτερη συνέπεια αυτού είναι η απουσία συνέπειας και συνέχειας στη διδακτική ύλη μεταξύ των ετών με αποτέλεσμα να επαναλαμβάνονται ολόκληρες διδακτικές ενότητες και να απουσιάζουν άλλες ανάλογα με την διδακτική διάθεση των διδασκόντων. Κατά τρίτον μαθήματα που συνιστούν ειδίκευση παραμένουν χωρίς διδακτικές ώρες. Συνεπώς αξιώνουμε:

α. Ακριβή ορισμό του διδακτικού αντικειμένου κάθε μαθήματος ώστε να μην εμφανίζεται το παραπάνω πρόβλημα.

β. Εξασφάλιση της συνέχειας και συνέπειας πάνω σε μια ενιαία φιλοσοφία σπουδών, η οποία θα συνάδει με την φιλοσοφία του ιδρυτικού νόμου του τμήματος. Η συνεχόμενη εναλλαγή των καθηγητών (λόγω των βραχυχρόνιων και κακοπληρωμένων συμβάσεων), καθώς και η μετακίνησή τους από το ένα μάθημα στο άλλο (για επείγοντες λόγους κάλυψης διδακτικών ωρών) , διαταράσσει την ομαλή λειτουργία του προγράμματος και προπαντός καταστρέφει κάθε έννοια συνέχειας μεταξύ των μαθημάτων του ίδιου γνωστικού αντικειμένου. Ως αποτέλεσμα έχουμε την επανάληψη των ίδιων μαθημάτων από εξάμηνο σε εξάμηνο και την αδυναμία σύναψης μιας μακροχρόνιας και δημιουργικής σχέσης μεταξύ καθηγητή-φοιτητή.

Γ. Όσον αφορά το τεχνικό προσωπικό:

Η ύπαρξη και λειτουργία καταρτισμένης και συνεχούς τεχνικής υποστήριξης αποτελεί νευραλγικό σημείο λειτουργίας του τμήματος, καθώς ο κινηματογράφος αποτελεί μία τέχνη άμεσα συνδεδεμένη με τα τεχνικά μέσα αλλά και τις εξελίξεις τους. Συνεπώς αξιώνουμε:

α. Άριστα καταρτισμένο πάνω στα κινηματογραφικά μέσα τεχνικό προσωπικό, το οποίο να είναι διαθέσιμο τις ώρες λειτουργίας του τμήματος.

β. Συγκεκριμένα απαιτούνται κατ’ ελάχιστο οι εξής τεχνικοί ειδικευμένοι πάνω στα αντικείμενα: Ένας τεχνικός ειδικευμένος πάνω στους Η/Υ, ένας τεχνικός ειδικευμένος πάνω στα τεχνικά μέσα λήψης εικόνας, ένας τεχνικός ειδικευμένος πάνω στα τεχνικά μέσα λήψης ήχου, ένας τεχνικός ειδικευμένος πάνω στα ηλεκτρολογικά και τις εγκαταστάσεις τους και ένας τεχνικός ειδικευμένος πάνω σε κατασκευαστικά και ειδικότερα κατασκευές σκηνικών, σύνολο πέντε τεχνικοί. Για τον αριθμό τους πρέπει να ληφθεί υπ’ όψιν ότι οι τεχνικοί αυτοί θα πρέπει να καλύπτουν με βάρδιες την φύλαξη και τον δανεισμό των μηχανημάτων, καθώς και να έχουν και τις απαραίτητες γνώσεις για τις απαιτούμενες διαδικασίες συντήρησής και ανανέωσής τους. Συνεπώς η λογική και μόνον αποκλείει την ύπαρξη τεχνικών είτε ανειδίκευτων στα παραπάνω αντικείμενα τα οποία καλύπτουν τις ειδικότητες του τμήματος, είτε λιγότερων σε αριθμό από πέντε.

Δ. Όσον αφορά το προσωπικό βιβλιοθηκονόμων:

Οι μέχρι τώρα βιβλιοθηκονόμοι, δύο στον αριθμό, καλύπτουν την λειτουργία της βιβλιοθήκης κατά τις ώρες λειτουργίας της σχολής, καλύπτοντας και άλλες ανάγκες παράλληλα (πχ. γέφυρα μεταξύ γραμματείας και καπναποθήκης). Μας είναι αδιανόητη η αλλαγή του παρόντος καθεστώτος δανεισμού στις ελάχιστες ώρες 10πμ. ως 6μμ., καθώς τα κενά μεταξύ των μαθημάτων στο πρόγραμμα αποσβήνονται στη βιβλιοθήκη, ενώ οι πρωινές ώρες είναι γεμάτες με μαθήματα. Συνεπώς αξιώνουμε:

α. Την παραμονή των δύο βιβλιοθηκονόμων, κατ’ ελάχιστον, στην λειτουργία της βιβλιοθήκης του τμήματος κατά τις ώρες 10πμ. ως 6μμ.

Ε. Όσον αφορά το διοικητικό προσωπικό στη γραμματειακή υποστήριξη.

Οι εντυπώσεις μας από τη μέχρι τώρα λειτουργία της γραμματείας μας έχει αφήσει σε γενικές γραμμές χωρίς παράπονα, γεγονός που αποτελεί εξαίρεση σε σχέση με άλλες γραμματείες του Α.Π.Θ. Συνεπώς αξιώνουμε:

α. Την παραμονή του προσωπικού στη γραμματεία στον αριθμό που θα διατηρήσει τη λειτουργία της άριστη. Συγκεκριμένα ζητούμε την παραμονή εκτός της κυρίας Γαζοπούλου και των, τουλάχιστον, τεσσάρων άλλων υπαλλήλων που συγκεκριμένα έχουν την εμπειρία και παλαιότητα στο τμήμα για την καλύτερη εξυπηρέτηση των φοιτητών

ΣΤ. Όσον αφορά την υλικοτεχνική υποδομή:

Το τμήμα ονομάστηκε ‘Κινηματογράφου’ και όχι ‘Βίντεο’, ‘Τηλεόρασης’, ή ‘Οπτικοακουστικών Μέσων’. Συνεπώς αξιώνουμε:

α. Την υλική και διδακτική επάρκεια όσον αφορά το φιλμ και την κινηματογραφική κάμερα φιλμ. Δεδομένου ότι σήμερα το φιλμ διδάσκεται ευκαιριακά και μόνον χάρη στην φιλότιμη προσπάθεια και οικονομική αρωγή καθηγητών, γεγονός απαράδεκτο, απαιτούμε την ύπαρξη μίας τουλάχιστον κινηματογραφικής μηχανής 16 χιλιοστών και την διάθεση φιλμ αρχικά και κατ’ ελάχιστο για την διδασκαλία μας στο μέσον στο οποίο κληθήκαμε να σπουδάσουμε, τουλάχιστον από το τρίτο έτος.

Γνωρίζοντας τις διαφορετικές εναλλακτικές που προσφέρονται αυτή τη δύσκολη στιγμή στο τμήμα εκτιμούμε ότι αξιώνουμε τα ελάχιστα και αξιώνουμε να μην αποτελέσει το τμήμα άλλο τόπο διαπλεκόμενων συμφερόντων.

Αναγνωρίζουμε την ευθύνη μας ως πρώτοι φοιτητές του τμήματος για την διαφύλαξη της άξιας λειτουργίας του και υπενθυμίζουμε στο Ελληνικό Κράτος και το Α.Π.Θ την μεγάλη ευθύνη που ανέλαβαν για τη δημιουργία, διαχείριση και λειτουργία του πρώτου πανεπιστημιακού τμήματος κινηματογραφίας στην Ελλάδα.

[1] Οι φοιτητές εγγράφουν την διδασκαλία του Εργαστηρίου στο αντικείμενο της σκηνοθεσίας καθώς: α) στα ελληνικά κινηματογραφικά δεδομένα ο σκηνοθέτης είναι ο μόνος που ταυτόχρονα εποπτεύει και το παραγωγικό αλλά και το καλλιτεχνικό έργο από την σύλληψη ως την έξοδο στις αίθουσες και, β) η ως τώρα εμπειρία μας από την επόπτευση του εργαστηρίου από διδάσκοντες άλλων αντικειμένων μας έχει δείξει ότι αυτό αποτελεί ρίσκο. Παρά το γεγονός ότι κάποια εργαστήρια λειτούργησαν σε τέτοιες περιπτώσεις εύρυθμα (κκ. Κεφάλας και Καλαμπάκας και τους ευχαριστούμε για αυτό) σε άλλα η εμπειρία δεν ήταν τόσο θετική. Γενικά θεωρούμε ότι τμήμα κινηματογράφου χωρίς έναν ικανοποιητικό αριθμό διδασκόντων με αντικείμενο τη Σκηνοθεσία, με δεδομένη και την προτίμηση στο αντικείμενο από έναν σημαντικό αριθμό φοιτητών, δεν νοείται.

[2] Τα 4 εργαστήρια/εξάμηνο αρχικά προσμετρούνται διπλά λόγω των αυξημένων διδακτικών ωρών που απαιτούνται για την διεκπεραίωσή τους και μόνον πόσο μάλλον για την σωστή λειτουργία τους.

[3] Θεωρώντας το αντικείμενο της φωτογραφίας ‘αδικημένο’ (βλ. Πρόγραμμα Σπουδών) και αναγνωρίζοντας την έλλειψη καθηγητών στην εποπτεία του Εργαστηρίου αλλά και στις διπλωματικές προτείνουμε αυξημένη επάρκεια διδασκόντων φωτογραφίας αλλά και μοντάζ ώστε να καλύπτεται ο απαιτούμενος εργαστηριακός χαρακτήρας των δύο αυτών μαθημάτων από το τρίτο έτος και μετά.

[4] Έχουμε δεχτεί τα μαθήματα αυτά, παρότι δεν μας ικανοποιούν στο σύνολό τους, καθώς κάποια από αυτά τα θεωρούμε είτε μέρος της θεωρίας (πχ. Κινηματογράφος και Αρχιτεκτονική, αλλά και Έκφραση και Επικοινωνία) είτε μέρος της Σκηνοθεσίας (Υποκριτική) είτε άσχετα με το αντικείμενο του τμήματος (πχ. Πληροφορική). Συνεπώς ο μόνος λόγος που τα εξετάζουμε είναι, και πάλι, για λόγους καλού και διαλλακτικού διαλόγου.

Επιστολή προς τον πρύτανη του Α.Π.Θ.

2008-11-17T16:42:00.001+02:00

Θεσσαλονίκη Ιούνιος 2008

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Το Δεκέμβριο του 1980, στα πλαίσια του 1^ου Πανελλήνιου Συνεδρίου Κινηματογράφου και δια στόματος του τότε υπουργού Πολιτισμού και Επιστημών κ. Ανδριανόπουλου, επιβεβαιώνεται για πρώτη φορά η διάθεση της Πολιτείας να εισέλθει σε διάλογο με τον κινηματογραφικό χώρο, προκειμένου να εξετασθεί το ενδεχόμενο δημιουργίας μιας δημόσιας σχολής «Κινηματογράφου και Τηλεόρασης», που θα κληθεί να αναπληρώσει το κενό της κινηματογραφικής παιδείας στην Ελλάδα, τομέα στον οποίο η χώρα μας ανέκαθεν υστερούσε σημαντικά, συγκριτικά με άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Έπειτα από δεκαετίες απραξίας, συνεχών εναλλαγών κυβερνήσεων (που αναπαρήγαγαν την από καιρό διαπιστωμένη αναγκαιότητα ίδρυσης δημόσιας σχολής κινηματογραφικών σπουδών) και την ολοένα αυξανόμενη ανησυχία, τόσο της εκπαιδευτικής κοινότητας όσο και του καλλιτεχνικού χώρου, για την παντελή απουσία ολοκληρωμένης ακαδημαϊκής κινηματογραφικής εκπαίδευσης, η “υπόσχεση” του ελληνικού κράτους για την επίλυση του προβλήματος αυτού δείχνει να εκπληρώνεται: τον Ιούνιο του 2002 το Υπουργείο Πολιτισμού προσεγγίζει για πρώτη φορά το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης για να διερευνήσει τις όποιες δυνατότητες ίδρυσης τμήματος κινηματογράφου, που θα υπάγεται στη Σχολή Καλών Τεχνών.

ΣΗΜΕΡΑ, εμείς οι φοιτητές, είμαστε μέρος του τμήματος, κομμάτι της καθημερινότητάς του. Ένα μεγάλο μέρος της αποστολής του έχει ήδη επιτευχτεί: μαθαίνουμε να αγαπάμε τον κινηματογράφο και τους τρόπους του.

Γύρω μας όμως προσέχουμε σημεία που μας προκαλούν σοβαρή ανησυχία.

Ξεκινώντας την ακαδημαϊκή μας εκπαίδευση στο κινηματογραφικό έργο δεχτήκαμε να στεγαστούμε για τα τρία πρώτα χρόνια στον χώρο της καπναποθήκης που προορίζεται για το τμήμα, όταν, και αν, αποπερατωθεί. Στις (κατ’ ευφημισμόν) «προκάτ» αίθουσες στο κέντρο του εργοταξίου για την θεμελίωση του κτιρίου οικοδομήσαμε την πίστη μας στην μάθηση. Η απουσία σίτισης αποτέλεσε απλά μία επιπλέον δοκιμασία για τα ευγενή αισθήματά μας απέναντι στην τέχνη μας. Δεχτήκαμε την έλλειψη κατοχύρωσης επαγγελματικών δικαιωμάτων σαν ένα πενταετές ρίσκο. Και μάθαμε να κάνουμε ταινίες με κάθε διαθέσιμο εξοπλισμό όσο ελλιπής και αν ήταν.

Σιγά-σιγά, και ήδη από τον τρίτο χρόνο παρατηρήσαμε τους καθηγητές να μειώνονται, τα τμήματα σε κάθε έτος να συμπτύσσονται, οδηγώντας τους φοιτητές σε αντιδράσεις και τους καθηγητές σε διδακτικά αδιέξοδα. Παράλληλα με την συσσώρευση φοιτητών στις αίθουσες το πρόγραμμα ξανασχεδιάστηκε επανειλημμένα, αλλοιώνοντας την φιλοσοφία του ιδρυτικού οδηγού σπουδών τον οποίο αξιολογήσαμε για να επιλέξουμε το τμήμα. Οι νέες προτάσεις της προσωρινής διοικούσας υπηρετούσαν σαφώς την τάση θεωρητικοποίησης του αντικειμένου μας εις βάρος και του εφαρμοσμένου καλλιτεχνικού χαρακτήρα των κινηματογραφικών σπουδών. Και καθώς οι υποσχέσεις για επίλυση των ζητημάτων του τμήματος εξελίσσονταν σε μακρινά όνειρα, ο φοιτητικός σύλλογος κινητοποιήθηκε στην προσπάθεια να αποτρέψει τις μεταρρυθμίσεις της προσωρινής διοικούσας.

Στον τέταρτο χρόνο λειτουργίας του τμήματος και ενόψει της διακοπής χρηματοδότησης από το ΕΠΕΑΕΚ διαπιστώνουμε κάποια γεγονότα που μας δημιουργούν μία πρόσθετη [στα προβλήματα που ήδη είχαμε] σειρά ερωτηματικών:

α. Οι άνθρωποι του ελληνικού κινηματογραφικού χώρου παρέμειναν σταθερά, με ελάχιστες εξαιρέσεις, μακριά από την σύνθεση του τμήματος. Ποια συνέχεια στην κινηματογραφική παράδοση, ανάμεσα στην παιδεία και το έργο, μπορεί να υπάρξει όταν οι άνθρωποι της καλλιτεχνικής παραγωγής είναι τόσο αποστασιοποιημένοι από τον μοναδικό εθνικό και δημόσιο φορέα ανώτατης κινηματογραφικής εκπαίδευσης; Σε αντίθεση με τις σχολές κινηματογράφου του εξωτερικού, διαπιστώνουμε ότι η δική μας σχολή είναι απομονωμένη όχι μόνο από την υπόλοιπη ακαδημαϊκή κοινότητα και τον ελληνικό κινηματογραφικό χώρο, αλλά και από την ελληνική πολιτική βούληση. Σε μία εξαιρετικά κρίσιμη για το τμήμα στιγμή, όλοι σιωπούν. Ποιοι είναι οι υπεύθυνοι αυτής της απομόνωσης;

β. Ενόψει της κρίσης που αφορούσε την τριετία των συμβασιούχων καθηγητών 407, και που δοκίμασε πολλές σχολές, ο αριθμός των καθηγητών μειώθηκε δραματικά, τη στιγμή που το τμήμα τους είχε περισσότερη ανάγκη από ποτέ, μιας και οι φοιτητές είχαν αυξηθεί. Και ενώ το πρόβλημα στις άλλες σχολές βρήκε λύση κατά τη διάρκεια του πρώτου εξαμήνου του 2008, στη δική μας σχολή γιατί ακόμη αντιμετωπίζουμε τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις της προσωρινής διοικούσας; Παράλληλα, και με δεδομένη την απουσία ελληνικών πανεπιστημιακών τίτλων στο κινηματογραφικό αντικείμενο οι προσλήψεις των καθηγητών γίνονταν με αναγκαίο κριτήριο την ακαδημαϊκή αναγνώριση και όχι το καλλιτεχνικά καταξιωμένο έργο αν τέτοια αναγνώριση δεν υπήρχε, παρά την πρόβλεψη της Ε.Ε. για τις σχολές Καλών Τεχνών. Γιατί δεν εφαρμόζεται αυτή η πιθανότητα αξιολόγησης καθηγητών;

γ. Ο τρόπος σχεδιασμού του προγράμματος άλλαξε – σύμφωνα με τους διαθέσιμους καθηγητές και πόρους και όχι βάση των ουσιαστικών αναγκών της κινηματογραφικής εκπαίδευσης.

δ. Με αξιοζήλευτη συνέπεια δεν επικυρώθηκε καμία θέση επίκουρου καθηγητή για το τμήμα, γεγονός που μας οδήγησε στο συμπέρασμα ότι υπάρχει μια σαφής στρατηγική να μην αυτονομηθεί το τμήμα από την σύγκλητο του ΑΠΘ, διατηρώντας έτσι έναν διοικητικό προσανατολισμό μη κινηματογραφικό στην εστίασή του. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την αδυναμία διεξαγωγής κινηματογραφικής έρευνας. Ποιο είναι το σκεπτικό πίσω από αυτήν την μεθόδευση που αργοπορεί την ανεξαρτητοποίηση της διοίκησης του τμήματος;

ε. Από της αρχής ίδρυσης του τμήματος η διαχείριση του ΕΠΕΑΕΚ έγινε με τρόπο ο οποίος να μην διασφαλίζει την ασφάλεια και μακροημέρευση του τμήματος παρότι το μέγεθος των κονδυλίων προοριζόταν για αυτόν ακριβώς το στόχο. Τα στοιχεία αυτής της διαχείρισης μας παρουσιάζονταν πάντοτε θολά στις συνελεύσεις, ενώ το γεγονός ότι δεν έχουμε δικό μας δικηγόρο δεν διευκόλυνε καθόλου την κάλυψη των λογικών κενών. Ποιο είναι το σκεπτικό που κρατάει τους φοιτητές στα σκοτάδια γύρω από την πορεία του ΕΠΕΑΕΚ; Και πως θα καλυφθεί το τμήμα στην (πολύ πιθανή) περίπτωση μη ανανέωσης του;

Είναι γνωστό σε όλους όσους είναι σχετικοί με το θέμα ότι το τμήμα δημιουργήθηκε στα πλαίσια μίας προεκλογικής διαπλοκής που στο δρόμο αλλάζει χρώματα.

Εμάς πάντοτε όμως μας ένοιαζε πάνω από όλα αυτά η κινηματογραφική παιδεία.

Αυτή η κοινοποίηση αποτελεί μία πρώτη έκθεση των θεμάτων που απασχολούν εντατικά τον Φοιτητικό Σύλλογο του τμήματος, ο οποίος έχει αποφασίσει να μην παραμείνει σιωπηλός θεατής στα γεγονότα. Σκοπεύει να αναζητήσει ορθολογικές απαντήσεις και λύσεις πριν τα σχέδια των ιθυνόντων οδηγήσουν το τμήμα σε αδιέξοδα που θα εμποδίσουν τον κινηματογράφο να ανθίσει μέσα από αυτό. Συνεπώς απαιτούμε απαντήσεις στα εξής ζητήματα:

- Ποια είναι η πορεία έγκρισης του ΕΠΕΑΕΚ;

- Με ποιο τρόπο θα υπάρξει χρηματοδοτική επάρκεια όταν ένα τόσο πολυδάπανο τμήμα μπει στο οικονομικό πρόγραμμα του Α.Π.Θ.;

και κυρίως

- Πως θα διευθετηθεί η πρόσληψη και επάρκεια καθηγητών;

- Ως πότε θα παραμείνει το τμήμα απομονωμένο από τους ανθρώπους του ελληνικού κινηματογραφικού χώρου;

- Πότε υπολογίζεται η περάτωση των εργασιών, για την οποία δαπανήθηκαν μεγάλα ποσοστά του ΕΠΕΑΕΚ, και η στέγαση του τμήματος στην καπναποθήκη που προορίζεται για αυτό;

- Πότε θα αποκτήσει το πρόγραμμα σπουδών στην ουσία του την αρχική φιλοσοφία σχεδιασμού ώστε να είναι προσαρμοσμένο στις ανάγκες μίας άρτιας κινηματογραφικής παιδείας σε εφαρμοσμένο αλλά και θεωρητικό επίπεδο;

Αρνούμαστε κάθε απομάκρυνση των σπουδών μας από την κινηματογραφική τους εστίαση.

Αρνούμαστε τα οικονομοκεντρικά προγράμματα σπουδών.

Σε άμεση συνέχεια με τις διεκδικήσεις στην Παιδεία και θεωρώντας τα προβλήματα του Τμήματος μέρος και προέκταση της κρίσης στην Παιδεία.

Αξιώνουμε:

Σοβαρή μέριμνα από τα αρμόδια υπουργεία (Υπουργεία Παιδείας, Πολιτισμού και Μακεδονίας-Θράκης) και φορείς (Συμβούλιο Κινηματογραφίας, Α. Π. Θ., Ε. Κ. Κ., κ.ά) για τα εξής θέματα:

* Χρηματοδότηση του τμήματος με αποκλειστικούς στόχους:

α. την πρόσληψη επαρκούς αριθμού καθηγητών για την ομαλή διεξαγωγή των μαθημάτων,

β. την εκπλήρωση της αρχικής φιλοσοφίας του προγράμματος σπουδών, που αξίζει στο κομμάτι του μέλλοντος της ελληνικής κινηματογραφίας που εκκολάπτεται στο τμήμα,

γ. την ολοκλήρωση των εργασιών και την στέγαση στο ανακαινισμένο κτίριο της Καπναποθήκης που προοριζόταν αρχικά για το τμήμα,

δ. την αγορά επαρκούς εξοπλισμού για την εκμάθηση των κινηματογραφικών εργαλείων που αφορά την άρτια κατασκευή κινηματογραφικού αποτελέσματος.

* Κατάρτιση προγράμματος σπουδών ο οποίος να προωθεί τον εφαρμοσμένο χαρακτήρα στην κινηματογραφική εκπαίδευση και να οδηγεί στην κινηματογραφική έρευνα.

* Πρόσληψη μεγαλύτερου αριθμού καθηγητών άμεσα σχετικών με την κινηματογραφική παραγωγή, με στόχο την συνέχεια, αφενός στην κινηματογραφική παράδοση και αφετέρου ανάμεσα στην παιδεία και το έργο. Απαιτούμε κριτήριο πρόσληψής τους εκτός από την ακαδημαϊκή αναγνώριση να αποτελεί και το καλλιτεχνικά καταξιωμένο έργο, χωρίς όμως η πρώτη να αποτελεί δεσμευτικό προαπαιτούμενο.

* Καταξίωση του τίτλου σπουδών και μέσα από:

α. νομική κατοχύρωση των επαγγελματικών μας δικαιωμάτων και

β. εξασφάλιση της Παιδαγωγικής Επάρκειας και σύσταση κλάδου πανεπιστημιακής εκπαίδευσης (Π.Ε.).

Ο Φοιτητικός Σύλλογος του τμήματος προειδοποιεί ότι έχει πάρει απόφαση για δυναμικές κινητοποιήσεις και κοινοποιήσεις των προβλημάτων τους προς αναζήτηση ουσιαστικού διεξόδου, στην περίπτωση που δεν δοθούν ικανοποιητικές λύσεις και απαντήσεις.

Η απάντηση του πρύτανη

2008-11-17T16:39:00.000+02:00

Θεσσαλονίκη, 20 Αυγούστου 2008

Προς

το σύλλογο φοιτητών/τριών

του Τμήματος Κινηματογράφου του Α.Π.Θ.

Αγαπητοί μας φοιτητές

Ευχαριστούμε για την επιστολή σας με την οποία εκφράζεται τις απόψεις και τις προτάσεις σας σχετικά με τη λειτουργία και την προοπτική του Τμήματος Κινηματογράφου. Η συμμετοχή σας στη διαμόρφωση των ακαδημαϊκών πραγμάτων του τμήματος είναι ευκταία και ιδιαίτερα εκτιμούμενη.

Η ευαισθησία που έχει δείξει μέχρι σήμερα η Διοίκηση του Πανεπιστημίου για το Τμήμα Κινηματογράφου είναι αυταπόδεικτη. Η επιλογή των μελών της προσωρινής Γενικής Συνέλευσης όσο και η αποτελεσματική και ταχύτατη λειτουργική λύση, στο μείζον θέμα της προσωρινής στέγης και της εκπαιδευτικής υποδομής, σε συνδυασμό με τη συνεχή παρακολούθηση για τη διαρκή επίλυση των ανακυπτομένων προβλημάτων ενός νέου τμήματος αποτελούν ορισμένα μόνο γεγονότα που το αποδεικνύουν.

Σε σχέση με τα συγκεκριμένα ερωτήματα που καταγράφονται στην επιστολή σας επισημαίνουμε αναλυτικότερα τα παρακάτω:

1. Στις μέχρι τώρα επιλογές λειτουργών οι άνθρωποι του ελληνικού κινηματογραφικού χώρου συμμετείχαν εξαρχής στη διδασκαλία, από την ίδρυση του τμήματος. Από το πρώτο εξάμηνο λειτουργίας του τμήματος προκηρύχθηκαν θέσεις διδακτικού προσωπικού οι οποίες κοινοποιήθηκαν σε όλους τους φορείς του ελληνικού κινηματογράφου. Η ίδια τακτική ακολουθήθηκε και συνεχίζει να εφαρμόζεται με απόλυτη διαφάνεια με κοινοποίηση των προκηρυσσόμενων θέσεων σε όλους τους φορείς του ελληνικού κινηματογράφου.

Συμπαράταξη στην προσπάθεια ενεργού και αποτελεσματικής στήριξης είναι η ουσιαστική αρωγή της διοργάνωσης του 3^ου Crashfest από σωρεία φορέων και οργανισμών, όπως, το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, το Ινστιτούτο Οπτικοακουστικών Μέσων, το Υπουργείο Πολιτισμού, το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, η Αντιδημαρχεία Πολιτισμού και Νεολαίας, το Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης κ.α.

Σημαντική διάσταση στην εκπαίδευση έχει δοθεί από τη συνεισφορά πολλών γνωστών συντελεστών του κινηματογράφου, και με τη μορφή σεμιναρίων, τα οποία επιμελήθηκε ο καλλιτεχνικός σύμβουλος του τμήματος κ. Παντελής Βούλγαρης.

Τα νέα μέλη ΔΕΠ του τμήματος είναι καταξιωμένοι, ενεργοί καλλιτέχνες, στο επάγγελμα του κινηματογράφου, και ταυτόχρονα εκπρόσωποι φορέων και συλλόγων.

2. Ο αριθμός των διδασκόντων με το ΠΔ 407/80 έμεινε σταθερός, όπως και το ποσό που διατίθεται από το ΕΠΕΑΕΚ. Στο ΕΠΕΑΕΚ δεν προβλεπόταν αύξηση του αριθμού τους, ανάλογη με την αύξηση του αριθμού των φοιτητών. Ο νόμος, δια του Προεδρικού Διατάγματος 34, προβλέπει ότι οι καθηγητές πανεπιστημίου, οφείλουν να έχουν διδακτορικό δίπλωμα και αναγνωρισμένο ερευνητικό έργο, ή με απουσία αυτών κατά ηχηρή εξαίρεση, τουλάχιστον πτυχίο προπτυχιακών σπουδών ΑΕΙ. Όλοι οι διδάσκοντες που έχουν προσληφθεί από το τμήμα μας είναι καταξιωμένοι καλλιτέχνες, και όλοι διαθέτουν πτυχία ΑΕΙ, διότι διαφορετικά δε θα ήταν νομίμως δυνατή η εκλογή τους.

3. Ο τρόπος σχεδιασμού του προγράμματος σπουδών του Τμήματος, δεν έχει καμία σχέση με τους διδάσκοντες, επειδή πρώτα σχεδιάστηκαν τα αντικείμενα και οι κατευθύνσεις, και στη συνέχεια, με βάση το σχεδιασμό γίνονται οι προκηρύξεις, οι διαδικασίες αξιολόγησης, και τελικά οι εκλογές και οι προσλήψεις των μελών ΔΕΠ. Μόνο σε ολοκληρωμένα τμήματα, που διαθέτουν πολλούς διδάσκοντες, μπορεί να προσαρμόζεται το πρόγραμμα στους διδάσκοντες. Στο Τμήμα Κινηματογράφου όμως, είναι πολύ νωρίς να γίνει κάτι τέτοιο επειδή οι συνθήκες είναι τελείως αντίξοες.

4.Θέσεις Επίκουρου Καθηγητή στο Τμήμα, έχουν ήδη καλυφθεί από 4 εκλεγέντες (κ.κ. Καλογεροπούλου, Μουζάκη, Χούρσογλου, Θεοδωρόπουλος). Οι υπόλοιποι είναι 4 λέκτορες (κ.κ. Αδάμου, Θανούλη, Γούσιος και Καρακάσης). Στις 4 θέσεις (σκηνοθεσία, σκηνογραφία, ντοκιμαντέρ και θεωρία) που ευρίσκονται σε διαδικασία προετοιμασίας της κατά το νόμο προβλεπόμενης εισηγητικής έκθεσης, οι υποψήφιοι είναι αξιόλογοι, και κάποιες από αυτές τις θέσεις θα καλυφθούν από επίκουρους καθηγητές. Τέλος ευρίσκονται σε εξέλιξη (διαδικασία υποβολής υποψηφιοτήτων) 4 θέσεις (σενάριο παραγωγή, διεύθυνση φωτογραφίας και μοντάζ), που φαίνεται ότι κάποιοι εκ των υποψηφίων, επειδή έχουν τα υπό του νόμου προβλεπόμενα προσόντα, θα καλυφθούν στη βαθμίδα του Επίκουρου Καθηγητή.

5.Σε σχέση με τη στρατηγική μας για την αυτοδυναμία του τμήματος, σας γνωρίζουμε καταρχήν ότι ένα πανεπιστημιακό Τμήμα, για να καταστεί κατά το νόμο αυτοδύναμο, χρειάζεται να διαθέτει τουλάχιστον 9 μέλη ΔΕΠ, εκ των οποίων τα 4 να βρίσκονται στις δύο ανώτερες βαθμίδες, ήτοι 2 στη βαθμίδα του Καθηγητή και 2 στη βαθμίδα του Αναπληρωτή καθηγητή. Για να εξελιχθούν οι επίκουροι καθηγητές στη βαθμίδα του καθηγητή απαιτούνται από το νόμο, εκτός από το προβλεπόμενο διδακτικό και ερευνητικό έργο, τουλάχιστον 6 έτη. Ο νόμος αναφέρει ρητά ότι για την εξέλιξη ή πρόσληψη μελών ΔΕΠ, απαιτούνται 2 χρόνια αυτοδύναμης διδασκαλίας σε ΑΕΙ στην βαθμίδα του επίκουρου, 4 χρόνια στη βαθμίδα του αναπληρωτή και 6 χρόνια στη βαθμίδα του καθηγητή. Με δεδομένο ότι το τμήμα μας δεν έχει συμπληρώσει 4 έτη λειτουργίας, κανείς από τους υπηρετούντες στο τμήμα δεν έχει συμπληρώσει 4 έτη διδασκαλίας, επομένως ουδείς εξ αυτών, προς το παρόν, δεν είναι νομίμως δυνατό να εξελιχθεί στη βαθμίδα του αναπληρωτή καθηγητή, και πολύ περισσότερο στη βαθμίδα του καθηγητή. Σας είναι γνωστό, και αν θέλετε μπορούμε να σας διαθέσουμε τα γνωστικά αντικείμενα των μελών ΔΕΠ όλων των Πανεπιστημίων μας, ότι σε ολόκληρη την Ελληνική Επικράτεια, δεν υπάρχει καθηγητής ή αναπληρωτής καθηγητής, με γνωστικό αντικείμενο στις καλλιτεχνικές κατευθύνσεις του κινηματογράφου. Το Τμήμα μας είναι πρωτοποριακό, και το γεγονός αυτό, εκτός από τα πρωτεία, εμπεριέχει και κάποιες δεσμεύσεις, μέχρι την αυτοδυναμοποίησή του, την οποία με μεγάλη αδημονία επιδιώκει και το Πανεπιστήμιο. Στοιχεία διαδικαστικά σε σχέση με τις κρίσεις, προβλεπόμενα στο νομικό μας πλαίσιο, υπάρχουν αναρτημένα στην ιστοσελίδα του Τμήματος, και φυσικά είναι στη διάθεση του καθενός. Εκεί μπορεί να πληροφορηθεί κανείς τις νομικές παραμέτρους που επηρεάζουν καθοριστικά τη λειτουργία μας.

6. Για τη διαχείριση του ΕΠΕΑΕΚ υπεύθυνη είναι η κ. Καμπίτογλου. Όλα τα κονδύλια λειτουργικής υποδομής έχουν δαπανηθεί, και ο υπάρχων εξοπλισμός έχει εγκατασταθεί στους αντίστοιχους χώρους, στη Σταυρούπολη, δηλαδή έπιπλα, υπολογιστές, οπτικοακουστικά μέσα κλπ. Εκτός της συνολικής καταγραφής, έχει γίνει και καταγραφή στο χώρο, η οποία μπορεί να σας διατεθεί.

Σχετικά με την πορεία του ΕΠΕΑΕΚ, αποκλειστικά υπεύθυνο είναι το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, από το οποίο δεν έχουμε ακόμη σχετικώς πρόσφατη ενημέρωση. Στην περίπτωση που υπάρξουν προβλήματα με το ΕΠΕΑΕΚ, η Σύγκλητος του ΑΠΘ θα αποφασίσει τον τρόπο με τον οποίον θα συνεχίσει το Τμήμα το έργο του.

7. Πέραν της δημιουργίας της κτιριακής υποδομής, που υλοποιήθηκε επειγόντως και ταχύτατα το καλοκαίρι της περασμένης ακαδημαϊκής χρονιάς, με χρήματα και μέριμνα του ΑΠΘ, η περάτωση του κτιρίου της καπναποθήκης ευρίσκεται στον προγραμματισμό της τεχνικής υπηρεσίας, που εξαρτάται από το τεχνικό συμβούλιο και τις προτεραιότητες που σχεδιάζονται, σε σχέση με τα κονδύλια. Σημειώνουμε όμως ότι την περασμένη ακαδημαϊκή χρονιά, οι εγκαταστάσεις μας ήταν λειτουργικά πλήρεις, και σε πολλές περιπτώσεις αυτοί που έλειπαν ήταν οι φοιτητές. Οι τεχνικοί διαβεβαιώνουν ότι ο εξοπλισμός είναι πλέον πλήρης, μετά την προσθήκη των νέων καμερών και των νέων θέσεων εργασίας στο μοντάζ.

8. Το αρχικό πρόγραμμα σπουδών, όπως είναι φυσικό, μόνο ιδανικό δεν μπορεί να θεωρηθεί. Όμως με συνεχή προσπάθεια από όλους μας, ήδη έχει μια διακριτή βελτίωση, και συνεχώς επιδιώκουμε το καλύτερο, στο μέτρο του δυνατού. Υπάρχουν όμως παράμετροι, που είναι αξεπέραστες εκ των πραγμάτων.

Αυτό καταγράφεται με μια πρώτη μικρή προσέγγιση με αριθμούς, που αποδεικνύουν ότι για την υλοποίηση ενός τέτοιου φιλόδοξου και εξαιρετικά αναπεπταμένου προγράμματος, θα χρειαζόταν πολύ μεγαλύτερο κτίριο από το υπάρχον, με εξοπλισμό αδιανόητα μεγαλύτερο, καθώς και την ύπαρξη τουλάχιστον 100 διδασκόντων. Το Ιδρυτικό Διάταγμα του Τμήματος Κινηματογράφου προβλέπει ότι ο μέγιστος αριθμός μελών ΔΕΠ είναι 21. Σύμφωνα με τις απαιτήσεις του νόμου για σύσταση τομέων, μετά την αυτοδυναμία του Τμήματος, θα χρειάζονταν τουλάχιστον 5 μέλη ΔΕΠ ανά τομέα. Έχοντας ως δεδομένες τις 8 κατευθύνσεις, θα χρειάζονταν 40 μέλη ΔΕΠ, κατ’ ελάχιστον. Σήμερα, όλα τα τμήματα της Σχολής Καλών Τεχνών, έχουν λιγότερα από 21 μέλη ΔΕΠ, παρά το γεγονός ότι λειτουργούν πολλά περισσότερα χρόνια, σε σχέση με το τμήμα κινηματογράφου. Αυτό που έχει σημασία είναι να πετυχαίνουμε το καλύτερο με τις υπάρχουσες υποδομές και εξοπλισμό, και πάντα αγωνιζόμαστε για τη βελτίωση όλων των λειτουργιών μας. Όλα τα τμήματα του ΑΠΘ, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που έχουν πολλές δεκαετίες λειτουργίας, εκτελούν με αποτελεσματικότητα του έργο τους με βάση τις υπάρχουσες συνθήκες και υποδομές. Όλοι αγωνιζόμαστε για το καλύτερο, αξιοποιώντας στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό τις δυνατότητές μας.

Οι εργαζόμενοι στο Τμήμα, και ιδιαίτερα η προσωρινή γενική συνέλευση προσφέρουν επιπρόσθετη εργασία, χωρίς κανενός είδους αντίκρισμα, πλην του αισθήματος της προσφοράς στη γενική πανεπιστημιακή λειτουργία, και στην ειδική και εργώδη προσπάθεια δημιουργίας ενός άριστου Τμήματος Κινηματογράφου, του πρώτου στον Πανεπιστημιακό χώρο της επικράτειάς μας.

Είμαστε Βέβαιοι ότι στην προσπάθεια αυτή, όλοι οι φοιτητές είναι αρωγοί, συνδράμοντας στην πλήρη αξιοποίηση των δυνατοτήτων του Τμήματος, και στη συνεχή προσπάθεια βελτιώσεως των υποδομών του. Το Πανεπιστήμιό μας, όπως αναφέρθηκε, βρίσκεται παρόν σε όλες τις ανάγκες του Τμήματος, στο μέτρο των δυνατοτήτων του.

Θεωρούμε ότι με τη συνεργασία, την αξιοποίηση των υποδομών μας, τη χρήση των δυνατοτήτων μας, και τη διεκδίκηση από την Πολιτεία στους τομείς των ελλειμμάτων μας, μπορούμε να δημιουργούμε καθημερινά, συμβάλλοντας στο παρόν και διαμορφώνοντας το μέλλον του Τμήματος.

Ο πρύτανης του Α.Π.Θ.

Καθηγ. Αναστάσιος Μάνθος

[υπογραφή]

Ο Πρόεδρος του Τμήματος Κινηματογράφου

Καθηγ. Τσινίκας Νικόλαος

[υπογραφή]

Διεκδικήσεις των φοιτητών 26/11/07

2008-11-07T03:26:00.001+02:00

Σύλλογος Φοιτητών Τμήματος Κινηματογράφου Α.Π.Θ.

Ο Σ.Φ. τμήματος κινηματογράφου συνεδρίασε στις 15/11/2007, με κεντρικό θέμα τη διαμόρφωση του ωρολογίου προγράμματος ενόψει του εαρινού εξαμήνου. Κατόπιν συζητήσεως και ψηφοφορίας των διαφόρων προτάσεων που κατατέθηκαν από την επιτροπή σπουδών καθώς και των προτάσεων ενδιαφερομένων φοιτητών, ο σύλλογος αποφάσισε τα εξής:

Σχετικά με το ωρολόγιο πρόγραμμα και ζητήματα σπουδών:

Απαιτεί την ενεργοποίηση του φροντιστηριακού

χαρακτήρα της λεγόμενης 4^ης ζώνης του προγράμματος (18.00 – 21.00). Ο ΣΦ άλλωστε, έδωσε την συγκατάθεσή του στην αλλαγή του οδηγού σπουδών των περασμένων ετών, λαμβάνοντας υπόψη ότι το εν λόγω διάστημα θα καλυπτόταν ως εξής:

- Οι καθηγητές μετά το πέρας των μαθημάτων παραμένουν στη σχολή και βοηθούν τους φοιτητές στις όποιες δυσκολίες συναντούν στις εργασίες είτε διεξάγουν επικουρικά μαθήματα με σκοπό την κάλυψη των κενών.

- Όλοι οι χώροι της σχολής (πλατό, Η/Υ, βιβλιοθήκη, αίθουσα προβολών) καθώς και μέρος των τεχνικών της, είναι διαθέσιμοι, με σκοπό την υποστήριξη των φοιτητών.

- Η 4^η ζώνη μαθημάτων είναι η ζώνη όπου προβλέπεται να διεξαχθούν τα φετινά σεμινάρια (με τον κ. Βούλγαρη και άλλους εισηγητές)

· Από τα παραπάνω προκύπτει ότι η διεύρυνση της

διδακτικής ώρας (από 2.15 σε 3) όχι μόνο είναι περιττή – καθώς τα όποια κενά θα μπορούν να καλύπτονται στην 4^η ζώνη – αλλά προκαλεί και προβλήματα στην παρακολούθηση μαθημάτων λόγω του συνεχόμενου της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Άλλωστε είναι αμφίβολο κατά πόσο τα ομολογουμένως υπαρκτά κενά πάνω στα μαθήματα μπορούν να καλυφθούν με μια 45’ παράταση εβδομαδιαίως.

· Διαφωνούν κάθετα με την εφαρμογή του συστήματος απουσιών, θεωρώντας το ως αντιακαδημαϊκό και μη ανταποκρινόμενο στις ανάγκες , αλλά και στις υποχρεώσεις των σύγχρονων φοιτητών(εργασία, κοινωνική δράση και ελεύθερο χρόνο για αναστοχασμό). Πρότασή τους είναι οι απουσίες των φοιτητών και κυρίως η ποιότητα των παρουσιών, να συνυπολογίζονται με την εικόνα των γραπτών τους(εξεταστική και εργασίες).

· Θεωρούν προβληματικό το φόρτο εργασίας που έχει προκύψει από το χειμερινό εξάμηνο με την ταυτόχρονη ανάθεση εργασιών από πολλά και διαφορετικά μαθήματα. Το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι η μετριότητα και προχειρότητα στο επίπεδο των θεωρητικών εργασιών και ομοίως την απόσυρση κάθε καλλιτεχνικού ενδιαφέροντος από τις ταινίες εργαστηρίων. Η κατάσταση αυτή δεν εξυπηρετεί ούτε τους καθηγητές που, συνυπολογίζοντας το φόρτο βαθμολογούν επιεικώς μέτριες και μη-προβιβάσιμες εργασίες, ούτε όμως και τους φοιτητές που περιορίζονται σε εργασίες που δεν έχουν καμία καλλιτεχνική ή ακαδημαϊκή αξία. Πρόταση του ΣΦ είναι να αποκτήσουν οι εργασίες απαλλακτικό και, συνεπώς, προαιρετικό χαρακτήρα όσον αφορά τις εξεταστικές. Μ’ αυτό τον τρόπο ο φοιτητής θα εξοικονομεί το χρόνο του, εστιάζοντας στην εργασία ενός μαθήματος που τον ενδιαφέρει ενώ παράλληλα θα εξετάζεται γραπτώς σε μαθήματα ελάσσονος, γι αυτόν, ενδιαφέροντος.

· Θεωρούν αναγκαία την άδεια παρακολούθησης και κατοχύρωσης βαθμολογιών, από μαθήματα επόμενων εξαμήνων. Η τακτική αυτή ακολουθείται σε πολλές σχολές με σκοπό την μέγιστη δυνατή εξειδίκευση σε κάποιο συγκεκριμένο γνωστικό αντικείμενο της σχολής (μοντάζ, φωτογραφία κ.α.). Πρόταση των φοιτητών είναι να υπάρχει η δυνατότητα φοίτησης σε επόμενα εξάμηνα (εκτός εργαστηρίων) κατόπιν συζητήσεως και συγκατάθεσης του καθηγητή και με την προϋπόθεση ότι το πρόγραμμα και αιθουσιολόγιο επιτρέπουν κάτι τέτοιο.

Σχετικά με άλλα θέματα:

Οι φοιτητές θεωρούν απαραίτητη την απόκτηση κάμερας 16mm. Δεδομένης της σημασίας που έχει η πρακτική γνώση του φιλμ στον κινηματογράφο, ο σύλλογος αναγνωρίζει ως πρώτη προτεραιότητα σε επίπεδο τεχνικού εξοπλισμού , την απόκτηση – με οποιονδήποτε λειτουργικό τρόπο – (αγορά, ενοικίαση, δωρεά, σύμπραξη με ΕΡΤ) μιας κάμερας 16mm.
Γνωρίζοντας τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η σχολή σε οικονομικό επίπεδο καθώς και τις τρέχουσες λειτουργικές ανάγκες, ο σύλλογος ζητεί μια οικονομική ενημέρωση σε βάθος διετίας (έσοδα επεαεκ, έσοδα υπεπθ, πάγια έξοδα, έξοδα εξοπλισμού).
Ο ΣΦ ζητεί ενημέρωση σχετικά με την απορρόφηση ευρωπαϊκών κονδυλίων (εκτός επεαεκ) που όπως επισήμανε ο πρύτανης, κ. Μάνθος, είναι έργο που έχει ανατεθεί στα μέλη ΔΕΠ των σχολών.
Ο ΣΦ θορυβημένος από την τροπή που μπορεί να πάρει το θέμα με τους καθηγητές 407, καθώς και τις φήμες που θέλουν την απομάκρυνση πολλών ικανών καθηγητών (χωρίς την μέριμνα αντικατάστασής τους από ισάξιους) από το τμήμα, προτίθεται να καταθέσει κείμενο με το οποίο εκφράζει την ανησυχία του και να εξαγγείλει αγωνιστικές αποφάσεις σε περίπτωση που οι παραπάνω φήμες επιβεβαιωθούν.

Ο σύλλογος περιμένει τις απόψεις και έγγραφες απαντήσεις του ΔΣ με ενδιαφέρον, το δυνατόν πιο γρήγορα.

Θεσ/νικη, 26 Νοε 2007

Καταλήψεις 07-08

2008-11-07T03:11:00.003+02:00

Αφίσες και τρικάκια από τις καταλήψεις του 2007

18/01/2007

23/01/2007

25/01/2007

01/02/2007